Brama Melissy Rozdział 2

Rozdział 2 - Początek lasu.


- Wkrótce zrobi się ciemno, a my potrzebujemy bezpiecznego miejsca do spania albo nie będziemy spać wcale - rozpoczęła rozmowę Luna.

- Najpierw musimy zejść z tej góry, jest jakiś szczególny kierunek, w który powinniśmy się udać?

- Powinniśmy iść prosto, książka mówiła, że teren za nami jest nieodkryty i najprawdopodobniej jest tam zimniej więc nie ma tam za dużo jedzenia czy ludzi.

- Zejdźmy więc, chyba możemy to zrobić tędy, nie jest aż tak stromo.

 Ruszyliśmy na dół chłodnej góry, a gdy dotarliśmy na ziemię słońce zaczęło już zachodzić i robiło się coraz ciemniej.

- Alice, uderz w jedno drzewo swoim młotem, żebyśmy mogli zrobić ognisko i mieć gdzie usiąść - Luna nakazała Alice.

- Odsuńcie się, albo na was to upadnie - powiedziała Alice.

Gdy odeszliśmy Alice machnęła swoim młotem w pień, który natychmiast pękł, a drzewo upadło na ziemię.

- Zbierzcie to w jedno miejsce, żebym mogła rozpalić ogień. W międzyczasie, weźcie kogoś ze sobą i sprawdźcie okolicę - przykazała Luna.

- Gdzie jest Ryan?

- Poszedł zabezpieczyć teren, gdy zeszliśmy z góry.

- Co, nie chcesz iść ze mną? Już zostałam opuszczona przez mojego najlepszego przyjaciela w niebezpiecznym miejscu, jak ja sobie dam rade... - Alice podeszła i objęła mnie od tyłu.

- Okej, okej, chodźmy już.

- My pójdziemy tędy, wy idźcie w drugą stronę - Martin wskazał w lewo i zaczął się tam kierować z Marie.

- Dobrze, uważajcie na siebie, jeżeli zobaczycie coś co się rusza nie podchodźcie, póki mi nie powiecie - powiedziała Luna.

Las, do którego się udaliśmy był spokojny i cichy, białe i brązowe drzewa rosną w odległości od siebie i nie ma tu żadnych krzaków, więc poruszanie się było ułatwione.

- Miękkość ziemi jest niesamowita - powiedziała Alice z mojej lewej.

- Tak, a nacisk jaki czujesz od czasu do czasu jest odświeżający.

- Kolory także są fajne.

- Tak, jest niesamowicie. Myślisz, że jest tu cokolwiek niebezpiecznego?

- Na pewno.

- Skąd ta pewność? - pytam zdziwiona jej pewnością siebie.

- Nie jestem pewna, ale muszę tak myśleć, aby nie uśpić swojej czujności.

- Zobacz, ziemia kieruje się w dół tutaj.

Podeszłyśmy do krawędzi i zobaczyliśmy nic oprócz ziemi.

- To było rozczarowujące - powiedziała smutno Alice.

- Powinniśmy się skierować w prawo czy w lewo?

- Na prawo mamy górę, pójdźmy w lewo.

- Chcesz biec znowu?

- Jakim cudem nie jesteś jeszcze zmęczona? Ruszaliśmy się przez cały dzień, a miękka ziemia męczy nawet bardziej. Ja jestem zbyt zmęczona by biec, a zresztą niosłam cięższe rzeczy niż ty.

- To prawda, bieganie w nieznanym miejscu nie byłoby najmądrzejsze, nie wiadomo jakie niebezpieczeństwa na nas czyhają.

- Oh, chyba coś widzę przed nami.

- Co to? nie ma tu żadnych drzew, ale czemu? Jest coś niebieskiego na ziemi.

- Czy to woda? Tyle wody w jednym miejscu, coś pięknego.

- Możesz nawet zobaczyć czyste niebo, jest takie rozległe i piękne. Hej, Alice, myślisz, że kiedyś będziemy w stanie dosięgnąć nieba?

- Po co byś chciała tam iść? Kto wie jak duże ono jest i co się dzieje, gdy przez nie przechodzisz. A co jeśli spadniesz? To nie będzie mały upadek - powiedziała zezłoszczona Alice.

- Mimo to, chcę spróbować.

- Tak czy siak nie stanie się to prędko więc przemyśl to dokładnie.

- Nie powinniśmy zacząć już wracać? Szliśmy już dłuższą chwilę.

- Tak, wyobraź sobie, że nie mielibyśmy góry za plecami, jak byśmy znaleźli nasze obozowisko? Wszędzie są drzewa i wszystkie wyglądają tak samo.

- Moglibyśmy podążać tą samą drogą, którą przyszłyśmy, albo musiałybyśmy zaznaczać teren, który doprowadziłby nas do góry. Mimo to wciąż jest łatwo zgubić się tutaj, powinniśmy obmyślić sposób za zapobiegnięcie temu jak opuścimy teren góry.

- Luna pewnie coś wymyśli.

- To prawda, nie mogę się doczekać aż usiądziemy, zjemy coś i pójdziemy spać.

- W końcu robisz się zmęczona? - zapytała Alice.

- Trochę, ale mogę wciąż iść.

Wróciliśmy do obozowiska, inni wrócili niedługo po nas.

- Dobrze, że tu jesteście. Martin i Marie znaleźli coś i myśleliśmy o zabiciu tego - powiedziała Luna podekscytowana.

- Na prawdę? Co znaleźli? - spytałam.

- Miało brązowe futro i było niemalże tak wysokie jak my, chodziło na czterech nogach, ale było wolne - wyjaśnił Martin.

- Jestem strasznie zmęczona, jak to się okaże niebezpieczne nie dam rady uciec zbyt łatwo - powiedziała Alice z mojej prawej.

- Nie martw się, powinno być łatwo, pójdziesz tylko jako wsparcie i nadzór, nie musisz walczyć dzisiaj - wyjaśniła Luna zmęczonej Alice.

- Skąd wiemy, że nie używa to żadnej dziwnej magii albo czegoś innego niebezpiecznego?

- Nie miałam szansy wam tego powiedzieć wcześniej, ale w mojej książce mówią, że magia występuje w jednym miejscu na ziemi i im bardziej się od niego oddalasz, tym mniej magii tam jest, a niektóre magiczne stworzenia nie mogą nawet przeżyć z dala od niego. Jesteśmy w miejscu, w którym więc nie powinno się pojawić nic magicznego.

- Jak więc będziemy używać naszej magii?

- Magia, którą mamy jest śmiesznie mała i prawie znikoma i inni nawet nie mogą jej używać. Oznacza to, że nasza magia jest tak silna, że możemy jej używać nawet tutaj.

- Więc, będziemy mogli używać magii, jeżeli będziemy bliżej tego miejsca? - spytał martin podekscytowany.

- Tak, pewnie tak, trochę to potrwa zanim znajdziemy się wystarczająco blisko, aby używać magii, ale nastąpi to wkrótce.

- Robi się późno, powinniśmy albo iść to zabić albo rozłożyć obóz - powiedział Martin uśmiechając się.

- Macie rację, chodźmy szybko pozbyć się tej bestii.

Nasza piątka wyruszyła za Martinem wskazującym drogę do bestii. Weszliśmy głębiej w już ciemny las.

- Oh, prawe zapomniałam, znalazłyście coś w kierunku, w którym szłyście? - Luna spytała Alice i mnie.

-Nic poza miejscem, gdzie ziemia szła w dół i miejscem wypełnionym wodą - odpowiedziała Alice, zanim zdążyłam.

- To dobrze, miejsce do nabierania wody nie wydaje się takie niesamowite teraz, gdy dopiero co opuściliśmy wioskę z pełnymi zasobami, ale gdy one się wykończą, będzie to bardzo ważne - powiedziała uszczęśliwiona Luna.

- Wciąż mamy pełne zapasy, nie jest to trochę bezsensowne znaleźć wodę teraz? - spytałam jej.

- Wiedza, gdzie znajduje się miejsce, gdzie możemy znaleźć wodę jest ważne, nie musimy iść na przód mając nadzieję, że kiedyś znajdziemy wodę. Możemy zawsze zawrócić i napełnić nasze zapasy, a potem pójść w inną stronę.

- Jesteśmy już blisko, widzicie tę górę kamieni? Za nią znajduje się jaskinia, gdzie to widzieliśmy - przerwał Lunie Martin.

- Teraz, gdy nie mamy Alice walczącej, pójdziemy z Martinem i Marie na froncie, ja będę za wami, a Melissa z tyłu. Alice, ty wejdź na szczyt kamieni, żebyś widziała, czy cokolwiek innego nadchodzi, Melissa, jeśli będziemy potrzebować pomocy na przodzie musisz być przygotowana by przyjść nam z pomocą. Nie będę używać magii, jeżeli nie zajdzie taka potrzeba, bo może to zepsuć mięso.

- Chodźmy, to będzie nasza pierwsza prawdziwa walka więc będzie inaczej, nie dajcie się zszokować, róbcie tak jak ćwiczyliśmy i improwizujcie, jak będzie trzeba - powiedział Martin rozkazującym tonem.

Chwytam swój miecz i tarczę kurczowo podczas gdy zbliżamy się do jaskini. Doszliśmy do wejścia i jedyne co widzę to ciemność.

- Ono jest albo w środku albo wyszło gdzieś indziej, ale jeżeli to jest jego dom to prawdopodobnie będzie w środku, wejdźmy więc, zapewnię nam światło moją magią ognia - wyjaśniła Luna i uniosła swoją dłoń.

Małe światełko uformowało się na koniuszkach palców, a my zagłębiliśmy się do jaskini. Była ona ciemna, ale przestronna, im dalej wchodziliśmy, tym ciemniej było, wkrótce naszym jedynym oświetleniem była magia Luny. Nagle usłyszeliśmy warknięcie na przeciwko nas. Bestia tam była, a my ujrzeliśmy koniec jaskini. Martin wyszedł na przód, krojąc swoim mieczem, ale łapa bestii uderzyła go w tarczę, a on stracił balans i upadł na ziemię.

Marie podbiegła ze swoją włócznią i dźgnęła bestię w oko, ta ryknęła i stanęła na dwie nogi. Martin zdążył już wstać i podszedł do boku bestii i dźgnął ją swym mieczem, który wszedł głęboko, a krew zaczęła wydobywać się z obu ran. Bestia dostała szału i rozpędziła się na Marie.

- Uważaj! - krzyknęła Luna.

Luna podbiegła do Marie i odepchnęła ją, następnie sama uskoczyła. Bestia zaczęła biec w moją stronę, a ja zastygłam w przerażeniu widząc rozwścieczoną bestię biegnącą w moją stronę, jednak po chwili złapałam swój miecz mocno, zrobiłam unik, a gdy bestia była wystarczająco blisko, wbiłam go w jego szyję. Bestia upadła na mnie, jedynie moja tarcza nas oddzielała, krew lała mi się na twarz sprawiając, że ledwo co widziałam.

- Dobra robota Melissa, bestia uciekłaby, gdybyś jej nie zatrzymała. Martin, czemu opuściłeś Marie? Gdyby mnie tam nie było mogło być groźnie - Luna pouczyła Martina po pochwaleniu mnie.

- Przepraszam Marie, zagubiłem się w walce po upadku - powiedział Martin trzymając Marie.

- Jak na pierwszą walkę, ta była całkiem przyzwoita. Uwolnijmy Melissę spod zwłok bestii.

Martin i Marie przepchnęli bestię na bok, a ja wytarłam krew z mojej twarzy.

- Teraz musimy zaciągnąć to aż do naszego obozu? - spytał Martin patrząc na zwłoki bestii.

- Tak, mogę pomóc dopiero po wyjściu z jaskini, teraz jesteście zdani na siebie - powiedziała Luna machając swoimi palcami, na których było światło.

- Mogę nieść wasze bronie, gdy będziecie nieść bestię - powiedziałam Martinowi i Marie.

Usłyszeliśmy krzyk dochodzący z wejścia.

- Ogromna bestia wchodzi do .środka jaskini i jest dwukrotna naszego rozmiaru chodząc na czterech łapach - krzyknęła Alice z oddali.

Poczułam dreszcze przebiegające po moim kręgosłupie. Jeżeli zwalczyliśmy jedną bestię, która nawet nie była naszego rozmiaru i było to tak trudne, jak mamy pokonać coś dwa razy większego od nas?

- Melissa i Martin na przodzie, Marie za nimi, ja będę z tyłu. Będę używać magii więc uważajcie - powiedziała Luna głośno i wyraźnie.

Racja, nie ma powodu myśleć o tym jak mocna jest ta bestia albo co może się stać, muszę się skuć na walce. Weszłam w ciemność, a Martin tuż obok mnie.

- Przyjmę pierwsze uderzenie na tarczę, spróbujcie więc wtedy ją uderzyć, gdy nadejdzie drugie uderzenie, odepchnij je tarczą, a Marie uderzy bestię po tym. Będziemy już wtedy mogli wrócić do punktu wyjścia, zrobimy to samo i będziemy powtarzać to tak długo, aż upadnie.

O wiele głośniejsze warknięcie nadchodzi na nas z przodu, a intensywność jego przeraża mnie. Światło za mną zaczyna rosnąć, zrozumiałam, że Luna przygotowywała kulę ognia. Uświadomiłam sobie, że dałam radę uspokoić się odrobinę dzięki światłu i uśmiechnęłam się do siebie, pewnie tak to zaplanowała. Zaczęłam słyszeć powtarzający się odgłos, który brzmiał znajomo.

Po chwili zrozumiałam, że to odgłos biegnącej bestii.

- Biegnie w naszą stronę! - krzyknęłam ściskając swoją tarczę.

- Pierwsze uderzenie będzie mocne, cofnij się troszkę - powiedział Martin trzęsącym się głosem.

Odsunęłam się i ujrzałam bestię biegnącą na nas, nie mogłam nawet zareagować widząc ją rozbijającą Martina na ścianie. Podniosłam moją tarczę, chroniąc się i poczułam olbrzymią siłę wyrzucającą mnie w powietrze. Poczułam ból przechodzący przez moje ciało, gdy uderzyłam o ścianę.

Zobaczyłam bestię gryzącą włócznię Marie, która usiłowała ją dźgnąć. Bestia wyrzuciła włócznię daleko i usiłowała uderzyć Marie swoją łapą, ale Martin rzucił się przed nią by zablokować uderzenie i poleciał w powietrze po raz kolejny.

Powinnam już tam być uderzając ją i blokując następny atak, ale wciąż jestem na ziemi, całe moje ciało boli, ale muszę spróbować się tam dostać. Próbuję wstać, ale boli tak bardzo. Widzę bestię podnoszącą swoją łapę na Marie i użyłam całej swojej siły, by wstać, ale było już za późno.

Błysk światła przeleciał obok mnie, uderzył bestię, która zawyła i stanęła. Nasza różnica rozmiarów była przerażająca, ale jeśli nie pójdę, to wszyscy umrzemy. Pobiegłam w stronę bestii i dźgnęłam ją w brzuch, krew wytrysnęła na mój miecz, a ja widzę bestię opadającą na dół.

Zepchnęła mnie na ziemię swoją łapą i przygniatała mnie do ziemi. Dzięki tarczy, moje obrażenia nie są takie poważne, ale waga jest zbyt duża, jeżeli ktoś go ze mnie nie zdejmie będę  zmiażdżona na śmierć. Usłyszałam uderzenie a bestia wstała ze mnie. Ujrzałam Alice za nią, ze swoim młotem bitewnym.

- Noga bestii jest złamana, uciekajcie od niej - krzyknęła Luna zza mnie.

Odsunęliśmy się od warczącej bestii tak szybko jak tylko mogliśmy z naszymi ranami.

- Rzucę jeszcze jedną kulę ognia, potem wy oboje ruszcie na nią podczas, gdy Alice uderzy ją od tyłu - powiedziała Luna głośnym głosem.

Luna rzuciła kulę ognia na wolno ruszającą się bestię, podbiegłam i uderzyłam ją swoim mieczem w głowę. Krew trysnęła z obu pchniętych ran, oślepiając mnie, a bestia przestała się ruszać.

- Umarła? - spytałam będąc dalej czujną.

- Tak - powiedziała Luna z ulgą.

Upadłam na ziemię z wyczerpania, wszystko mnie bolało, a ja byłam pokryta krwią. Zaczęłam używać leczącej magii na sobie, ale nie pomagało to zbyt wiele.

- Weźcie małego z jaskini, dużego tu po prostu zostawimy - poinstruowała nas Luna.

Wstałam z pomocą mojego miecza, wzięłam bronie od Marie, Martina i Alice. Kiedy doszliśmy do wyjścia Luna podała mi swój miecz i pomogła nieść bestię z powrotem do naszego obozu.