Brama Melissy Rozdział 4

Rozdział 4 - nowy dzień w nowym miejscu.

- Hej, obudź się, Melissa.

Otworzyłam oczy i zobaczyłam Alice naprzeciwko mnie.

- Co się dzieje?
- Zasnęłaś, więc pozwoliliśmy ci spać dopóki nie będziemy gotowi do wymarszu.
- Na prawdę zasnęłam podczas warty?
- Tak, ale Martin nie spał więc jest okej, pewnie dla tego jest nas dwójka na warcie w tym samym czasie.
- Czuję się jakbyście ciągle zajmowali się mną.
- Nie, po prostu dostałaś mocno poturbowana w walce z niedźwiedziem, jest to więc zrozumiałe. Ja się czułam, jakbyście się mną opiekowali, gdy weszliście sami do jaskini i zostawiliście mnie patrzącą na wejście.
- Bycie na warcie to ważna praca, której nie podołałam.
- Musimy się nauczyć polegać na sobie nawzajem, inaczej ta podróż będzie o wiele trudniejsza.
- Masz rację, powinnam już wstawać, skoro wszyscy na mnie czekają.

Wstałam i wyszłam z namiotu.

- W końcu wstałaś, śpiochu? - spytał Martin z uśmiechem.
- Mogłeś mnie obudzić, wiesz?
- Próbowałem, ale nie wstawałaś, pomyślałem więc, że dam ci spać. Wszyscy już powoli się budzili, nie było więc powodu by cię budzić.
- Po prostu więcej tego nie rób, Melissa. W nocy jest niebezpiecznie, potrzebujemy dwóch ludzi na warcie cały czas.
- Tak, przepraszam Luna, moja wina, przesadziłam z leczeniem.
- To mi przypomniało, pamiętacie wczorajszą walkę? Pokazało to jak słabi jesteśmy, musimy się stać silniejsi i szybsi, inaczej nie przetrwamy tego lasu, nie wspominając o tym co jest za nim. Na początku, wszystko co robimy musi czynić nas silniejszymi, oraz będziemy robić spersonalizowany trening codziennie. Złóżcie ostatni namiot i będziemy poruszać się biegiem.

Złożyłam namiot i złapałam swój plecak, tarczę i miecz. Zaczęliśmy biec w stronę jeziora, wczorajsza fatyga sprawia, że ciężko jest się ruszać, ale nie poddaję się.

- Spróbujcie rozmawiać podczas biegu, na początku jest ciężko, ale, pomoże, to wam, w, dłuższych, biegach. Jeżeli możemy, biec i, rozmawiać, w tym samym czasie, możemy, biec, cały czas.
- Spokojnie Luna, twoja stamina nie jest najlepsza, możesz rozmawiać, gdy skończymy biegać. Możesz rozmawiać i biegać gdy poprawisz staminę.
- Nie martw, się tym, Martin, jest okej.
- Nie brzmisz okej.

Dobiegliśmy do jeziora, a Luna wyglądała, jakby nie mogła już biec.

- Co powiecie na małą przerwę? Nie powinniśmy się przemęczać, to nas tylko zrobi bezbronnymi.
- Masz rację Melissa, przepraszam, chciałam zrobić za wiele rzeczy na raz, musimy postępować mądrze, nieważne jak silni jesteśmy.

Kontynuowaliśmy naszą podróż po krótkiej przerwie spokojnym krokiem. Przeszliśmy obok sadzawki i weszliśmy głębiej w las. Cienkie i rzadkie drzewa ułatwiały poruszanie się, a ziemia mimo iż była miękka, nie sprawiała, że stopa się w niej zanurzała. Jasność słońca była oślepiająca, a ciepło było przyjemne dla skóry. Szliśmy parę godzin po lesie, gdy napotkaliśmy duże drzewo, w odległości od pozostałych.

- Zróbmy sobie przerwę i zjedzmy śniadanie pod tym drzewem.

Zaczęliśmy jeść mięso, ugotowane wczoraj.

- Jaki trening powinniśmy robić?
- Polepszający staminę i siłę, spróbujcie także powtarzać ruchy, które wykonujecie w czasie walki, ale najszybciej jak potraficie, sprawi was to szybszymi, a w walce wykonacie je bez myślenia.
- Brzmi dobrze Martin, zróbmy to.
- Luna, zastanawiałam się czy masz jakiś sposób, aby wrócić do obozu? Wydaje mi się, że dosyć łatwo jest się zgubić w tym lesie, a gdybym wczoraj w nocy nie widziała góry, prawdopodobnie zgubiłybyśmy się z Melissą.
- Nie, nie wiem, ale góra będzie widoczna jeszcze jakiś czas, a jestem pewna, że gdy się zgubicie, Ryan powie wam jak wrócić.
- Nie brzmi to przekonująco.
- Ryan musi pilnować dużego kawałka ziemi i ciągle być czujnym.
- Jak on to robi?
- Nie pytaj mnie. Pewnie skacze z drzewa na drzewo cały czas.
- Musi mieć ogromną staminę, by podołać temu.
- Myślicie, że walczy samotnie przeciwko jakimś potworom, a my nawet o tym nie wiemy?
- To możliwe, jest typem człowieka, który woli wziąć sprawy w swoje ręce aniżeli kłopotać innych.
- Okropne.
- Myślicie, że walczy w tej chwili? - spytałam zmartwiona.
- Walczy teraz.

Wszyscy z nas zamarli, głos ten nie należał do żadnego z nas, ani do Ryana.

- Walczy teraz z orkami, i ciężko mu to idzie.

Spojrzeliśmy z drzewa, ale nie zobaczyliśmy nikogo, spojrzałam w górę, ale również było pusto.

- Gdzie jesteś i skąd wiesz, że nas przyjaciel walczy z orkami.

- Jestem tuż obok was i widzę go walczącego, wiem także, że jest waszym przyjacielem bo karły to rzadkość w tych rejonach.

Obeszliśmy drzewo i zobaczyliśmy na nim twarz, która poruszała się, gdy mówiła.

- Co to jest? - spytał zdziwiony Martin.
- Ależ niegrzecznie, jestem Alphonse i jestem Ent. Przynajmniej tak powiedział mi Cyril.
- Co z Ryanem, gdzie on jest? - spytałam spanikowana.
- Na prawo, za kilkoma drzewami.

Odwróciłam się i zaczęłam biec w tamtym kierunku.

- Czekaj chwilę! - drzewo krzyknęło za mną.
- O co chodzi? Musze się pospieszyć i mu pomóc.
- Jest wiele orków w tej okolicy, jeśli ślepo pobiegniesz mu pomóc, tylko mu zaszkodzisz.
- Co powinnam więc zrobić?
-Pomogę wan, powiem wam gdzie iść, pójdziecie tam jako grupa i zabijecie każdego orka po kolei. Wasz przyjaciel jest  sprytny, da sobie radę sam.
- Co robi teraz?
- Wbiega na drzewa, a potem skacze dookoła, żeby go zgubili, potem zeskakuje na nich od tyłu i kroi im szyje.
- Skąd wiesz?
- Powiedzmy, że widzę przez drzewa, mogę także przez nie mówić w niedalekiej odległości, więc mogę dawać wam informacje, żebyście przeszli spokojnie.
- Jak wiele orków jest tutaj? - spytała Luna spokojnie.
- Dwadzieścia trzy w zasięgu mojego wzroku, ale w odległości stanowiącej dla was zagrożenie jest ich pięć. Wasz przyjaciel zajmuje się dwoma z nich, ale jeden idzie w jego kierunku, nie sądzę, aby dał radę trzem.
- Dziękujemy.

Pobiegliśmy w stronę, gdzie znajdował się Ryan. Usłyszeliśmy Alphonse'a z otaczających nas drzew, kierował nas obok Ryana, abyśmy mu nie przeszkodzili.

- Zatrzymajcie się teraz, ork niedługo tu nadejdzie, przygotujcie się więc i zaczajcie się na niego.

Pomogliśmy Martinowi wejść na drzewo, a potem schowaliśmy się za drzewami i czekaliśmy na orka. Gdy ten się zbliżał, mogłam myśleć tylko o Ryanie i jak walczył z nimi sam, bez proszenia o pomoc. Co jeśli byłby ranny, albo nie był wystarczająco silny by walczyć przeciwko nim? Alice potrąciła mnie łokciem i wróciłam do realności, ork był wystarczająco blisko by słyszeć jego kroki.

- Teraz! - krzyknął Martin zeskakując z drzewa na orka.

 Wyszłam zza drzewa i ujrzałam trzy razy większego ode mnie zielonego orka, usiłującego strząsnąć Martina, który trzymał się na nim dzięki wbitemu w jego plecy mieczowi. Podbiegłam do niego i dźgnęłam jego nogę swoim mieczem i zobaczyłam innych robiących to samo. Ork zawył z bólu, chwycił Martina ze swoich pleców swoją prawą ręką i wyrzucił go w powietrze, kopnął Alice swoją prawą nogą i przycisnął Marie pod swoją stopą.

- Marie, nie! - wrzasnęłam.

Wyciągnęłam swój miecz z jego nogi i ruszyłam na drugą nogę. Podniósł ją gotowy kopnąć mnie, ale nim to zrobił, zawył z bólu, który sprawiła mu kula ognia rzucona na jego plecy. Podbiegłam do Marie i podniosłam ją z ziemi, zaniosłam ją za drzewo i zaczęłam ją leczyć.

- Marie, słyszysz mnie? Obudź się Marie!

Krzyczałam na nią, ale bez odpowiedzi.  Wciąż leczyłam ją w panice, ale potem usłyszałam głośny huk i zobaczyłam drzewo lecące na nas. Znów podniosłam Marie i uniknęłam drzewa, położyłam ją na ziemi i wyjęłam miecz z pochwy. Ork ruszył na mnie, a ja rzuciłam w niego moim mieczem. Zagłębił się on w jego szyi, ale nie spowolniło go to. Podniosłam swoją tarczę obiema rękoma i przygotowałam się na duże uderzenie, jednak ono nie nadeszło. Spojrzałam zza tarczy i ujrzałam orka na ziemi, płonącego i Lunę stojącą za nim. Szybko się odwróciłam i kontynuowałam leczenie Marie.

- Przepraszam, że przerywam, ale wyglądało jakbyście byli w okropnej sytuacji i potrzebowali pomocy, więc poprosiłem Cyrila, aby przyszedł i wam pomógł. Dziewczyna nie jest martwa, straciła przytomność, po prostu dalej ją lecz i staraj się jej nie ruszać, jest w złym stanie.
- Marie! - krzyknął Martin i zaczął biec w jej stronę.

Luna zatrzymała go jednak przed podchodzeniem zbyt blisko.

- Jest okropnie zraniona, dotykanie jej tylko to pogorszy, pozwól Melissie uleczyć ją jak najbardziej potrafi.

Skupiłam się na leczeniu jej, a po jakimś czasie usłyszałam głos mężczyzny.

- To wy jesteście tymi słabymi karłami, które dostały wycisk od jednego orka?

Spojrzałam w kierunku głosu i ujrzałam starego umięśnionego człowieka, idącego w naszą stronę z krwawym toporem w ręce.

- Przyjmę tę ciszę jako potwierdzenie, chodźcie za mną do mojego mieszkania, mam tam uzdrawiające eliksiry.

Podszedł do mnie i wziął Marie na swoje ręce i ruszył z powrotem w kierunku, z którego przyszedł. Czerwono-czarna rzecz podskakiwała na mężczyźnie, ale ten tylko ją przesunął i chwycił lewą ręką.

- Spokojnie chłopcze, ta dziewczyna jest zraniona i niemądrym jest ruszanie nią zbyt mocno.

Okryty krwią Ryan usiłował złapać oddech i został położony na ziemi przez mężczyznę, który kontynuował chodzenie. Podążyliśmy za nim w ciszy, a on oprowadził nas przez las. Po krótkim marszu doszliśmy do miejsca bez drzew, z jedną małą chatką po jego środku.