Opuszczony Chłopiec rozdział 1

Seria Tales Upon Tales

Opuszczony Chłopiec

Uwaga! Powieść ta zawiera drastyczne momenty.

Inna moja powieść opowiada o karłach i nie zawiera aż takiej ilości przemocy jak ta książka. Link do pierwszego rozdziału tej książki znajduje się tutaj 

Rozdział 1. Opuszczenie gniazda

Całe moje ciało było obolałe. Otworzyłem swoje oczy i zobaczyłem ten sam sufit, który widzę zawsze. Leżę na zimnej i brudnej podłodze, ponieważ gdy tylko próbuję zasnąć na łóżku, mój ojciec bije mnie i wyrzuca z niego.

Przywykłem już do przemocy z jego strony i przestałem na to reagować. Moja matka również często dostaje, jednak zachowuje się jakby jej to nie przeszkadzało. Jednak gdy jest tylko ze mną, płacze, bije mnie i krzyczy jak bardzo go kocha oraz inne rzeczy.

Mój brzuch zaburczał i wzdrygnąłem się. Jest ciemno więc rodzice dalej śpią, nawet nie chcę myśleć co by się stało gdybym ich obudził. Jednak jestem na tyle głodny, że ból z głodu jest silniejszy niż ten, który poczuję w razie bicia.

Minęło już parę dni od kiedy udało mi się zjeść trochę chleba zrzuconego na podłogę. Na prawdę chciałbym coś zjeść, ale jeśli tylko bym spróbował wziąć trochę jedzenia, mój ojciec by mnie zabił. 

Wciąż leżałem na ziemi czując wzmagający się brzuch. Czuję się jakbym umierał, ale nawet nie płaczę.

Czuję się bezsilny i pusty, moje ciało swędzi, śmierdzę jak rozkładające się zwierzę. Nie wiem ile czasu minęło, ale w pewnym momencie zacząłem czuć zmęczenie, byłem okropnie wyczerpany, a ból zaczął zanikać. Uśmiechnąłem się, wiedząc, że jest to ostatni raz kiedy nie czuję bólu. Zacząłem się rozklejać.

NIE, nie chcę tego, nie chcę umrzeć, nie. Nie chcę umrzeć, odmawiam śmierci. Zrobię wszystko, aby nie umrzeć, nie umrę tutaj. Wstałem i próbowałem się utrzymać w pozycji pionowej, moje nogi wydają się słabe i ledwo czuję rękę, którą się podtrzymuję.

Ruszyłem w stronę kuchni, próbując zachować ciszę, omijając wszystkie leżące na ziemi śmieci. Gdy dotarłem do kuchni chwyciłem torbę pełną chleba i wziąłem gryza. Jego smak wydawał się boski w moich ustach, pospiesznie zjadłem więcej. Brzuch zaczął mnie boleć od zjedzenia tego wszystkiego, ale ledwo to czułem.

Moje gardło było bardzo suche, więc napiłem się trochę wody, a uczucie płynu spływającego w dół mojego gardła sprawiło, że uroniłem łzę. Dopiłem zawartość butelki do końca, a następnie zjadłem jeszcze więcej chleba. Kiedy całe jedzenie zniknęło, zaczęło dochodzić do mnie co zrobiłem i zacząłem panikować. Gdy się obudzą zabiją mnie, czy powinienem uciec?

Nie, dogonią mnie natychmiast, nie mogę biegać w tym stanie. Może powinienem gdzieś się schować? Nie, nawet jeśli nie znajdą mnie od razu, zrobią to prędzej czy później. Szukanie pomocy też nie wchodzi w grę, nikt nie mieszka w pobliżu, jedynie grupa bandytów, której częścią jest mój ojciec.

Moją jedyną szansą jest zabicie ich zanim się obudzą, pytanie brzmi "jak?". Zauważyłem nóż kuchenny na stole i złapałem go. Z pomocą tego dam radę zabić, ale nawet jeśli zabiję jedno z nich, drugie obudzi się od tego hałasu.

Przypomniałem sobie o sznurze, który ojciec zawsze nosi przy sobie. Mógłbym go użyć aby związać matkę, a następnie zadźgać ojca. Tak, ten plan jest dobry. Podniosłem sznur z ziemi i cicho otwieram drzwi do sypialni. Włożyłem nóż do kieszeni i związałem matce ręce oraz nogi. Wyjąłem nóż z kieszeni i dźgnąłem nim prosto w gardło ojca, krew trysnęła, a ja przekręciłem nóż i dociskałem go jak najmocniej mogłem.

Nagle poczułem ręce chwytające mnie, popchnęły mnie na ścianę z ogromną siłą, a ból sparaliżował moje całe ciało, jednak dałem radę pozostać przytomny. Spojrzałem w górę i zobaczyłem ojca, próbującego zatamować krwawienie obiema rękami. Chwyciłem nóż z ziemi i zacząłem dźgać go w brzuch parokrotnie, nawet po tym gdy się przewrócił, tak długo aż straciłem siłę w moich ramionach. 

Pokryty wnętrznościami mojego ojca zacząłem śmiać się histerycznie. W końcu byłem wolny, mogłem robić cokolwiek zechcę bez strachu przed nim. Zapach krwi i trzewi przywróciło mnie do realności, spojrzałem na matkę i zobaczyłem, że płacze i stara się uwolnić ze sznura.

- Dlaczego go zabiłeś? - krzyczała moja matka, prawdopodobnie robiła to przez cały ten czas, jednak nie słyszałem jej. - Ty gówniarzu, powinnam była zabić cię lata temu. Byłeś niczym innym a utrapieniem całe swoje życie, nigdy nim nie przestaniesz być. Zabiję cię.

Podszedłem do niej, a ona napluła mi w twarz, jednak nawet tego nie poczułem przez całą tę krew na niej. Podniosłem nóż, usłyszałem ostatnie słowa wychodzące z ust mojej matki, "nienawidzę cię", zaraz po tym dźgnąłem ją w gardło.

Rozwiązałem zwłoki mojej matki i pchnąłem je na podłogę, gdzie wykrwawiała się. Wszedłem na łóżko i zasnąłem

*chapter2link*