Kwintesencja Prolog

Prolog



Obudził mnie dźwięk wagonu, jadącego w stronę mojej wsi. Otworzyłem oczy i ujrzałem to samo wnętrze, które widzę już od pięciu dni podróży. Dzisiaj dotrzemy na miejsce, obawiałem się tego od dłuższego czasu.

Opuściłem dom, aby zostać podróżnikiem, aby zabezpieczyć naszą małą, biedną wioskę. Miałem wsparcie całej wsi, jednak poległem i straciłem wszystkie pieniądze jakie dostałem od najbliższych.

Było mi z tym tak źle, że przebywałem w mieście parę dni śpiąc na *??* oraz alejkach. Wiedziałem jednak, że rodzina i znajomi będą martwić się o mnie i będą chcieli mnie szukać. Musiałem więc wrócić.

Alex spał na podłodze wagonu, a jego królicze uszy ruszają się w rytm jego oddechu. To on pozwolił mi zabrać się z nim, mimo iż nie miałem ani grosza. Jestem mu za to bardzo wdzięczny. Tym bardziej, że ciężko o sprawny biznes w miejscu, gdzie twoja rasa nie jest dominująca. Jednak jemu się to udało i wciąż był na tyle dobry, by pozwolić komuś innemu, z rasowej mniejszości, na przejażdżkę za darmo.

Spojrzałem na zewnątrz, zobaczyłem znajome zielone drzewa po obu stronach drogi. Słyszałem od podróżnika, że całe zielone drzewa to okaz wyjątkowy dla mojej wsi, że nigdzie indziej ich nie widział. Jednak dla mnie wydaje się to dziwne.

Gdy zbliżaliśmy się do wioski, moje ręce zaczęły się pocić. Wytarłem pot, a moje futro wygładziło się. Chwyciłem swój ogon i zacząłem go głaskać aby uspokoić swoje nerwy. Będę musiał wrócić do domu jako przegrany. Pokładali we mnie duże nadzieje, ponieważ mój brat był geniuszem jeśli chodzi o magię i mógł pójść do stolicy magii, niedaleko rozłamu many, i nauczać w wybitnej akademii magii.

Byłem z niego ogromnie dumny, jednak zawsze czułem na sobie presję, by być kimś wielkim, tak jak on. Dlatego też postanowiłem zostać podróżnikiem, aby spełnić wszystkich oczekiwania i zabezpieczyć wioskę jednocześnie. Jednak kiedy pierwszy raz, gdy spotkałem bestię, którą miałem zabić zdębiałem i uciekłem.

Gdy tylko zauważyłem mury wioski obudziłem Alexa. Ten wstał i poprawił swoje odzienie, aby wyglądać na zadbanego nawet po długiej podróży. Chwyciłem swój miecz i wyskoczyłem z wagonu odprowadzając go do bramy.

Strażnik przyszedł by otworzyć bramę, a gdy mnie zobaczył na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech oraz podekscytowanie.

- Hej Rode, czyżbyś przyjechał chełpić się swoimi osiągnięciami? Hej, ludzie, Rode wrócił!

Byłem na to przygotowany jednak i tak mnie to zabolało. Podbiegłem do niego, chwyciłem jego ramie i spojrzałem w dół.

- Oh, przepraszam, najważniejsze, że wróciłeś w jednym kawałku, tylko to się liczy. Idź do domu, odpocznij. Ja powiem o tym wieśniakom, nie przejmuj się tym, dałeś z siebie wszystko.

Byłem mu wdzięczny za zrozumienie, lecz kiedy powiedział, że dałem z siebie wszystko, moje serce zakuło mnie i przypomniało o tym jak bezsilny się czułem podczas spotkania z bestią po raz pierwszy.

Skierowałem się ku domowi ze spuszczoną głową. Minąłem paru mieszkańców w czasie tej drogi, zrozumieli oni, że odniosłem porażkę widząc mnie tak przygnębionego, więc nie odezwali się słowem.

Czułem, że byłoby lepiej, gdyby krzyczeli oni na mnie i nazywali mnie przegranym, nie należy mi się taka ilość zrozumienia i dobroci. Doszedłem do domu i otworzyłem drzwi, gdy wszedłem ujrzałem mamę w kuchni na prawo, robiącą obiad.

- Czemu jesteś w domu tak szybko? Nie powinieneś wciąż być na polowaniu?

- Cześć mamo, to ja.

- Hm? Tak się cieszę, że wróciłeś

Podbiegła do mnie i uścisnęła mnie mocno.

- Tak bardzo martwiłam się o ciebie. Miasto jest niebezpiecznym miejscem, a praca jako podróżnik to czyste szaleństwo.

- Już nie będę podróżnikiem, więc już nie musisz się o mnie martwić.

- Dobrze, tu jest o wiele bezpieczniej. Jedzenie jest prawie gotowe, jesteś głodny?

- Zjem później, chcę być sam na chwilę.

Wspiąłem się po drabinie na strych, gdzie mieszkaliśmy z bratem przez lata. Położyłem się na łóżku i zamknąłem oczy. Zacząłem myśleć o wszystkich rzeczach przez które będę musiał  przejść od teraz, oraz o Susan

Susan to moja przyjaciółka z dzieciństwa, córka wójta wsi. Zawsze była trochę grubiańska i robiła rzeczy bez myślenia. Chciała ona wyruszyć ze mną, jednak zostało jej to zabronione, gdyż jest ona młodsza ode mnie o rok. Powiedziała mi nawet, żebym nie stchórzył i nie wrócił z podkulonym ogonem.

- Hej, ty draniu, słyszałam że już się poddałeś

O wilku mówiąc. Odwróciłem się i zobaczyłem Susan, ten sam czarny ogon i uszy, reszta jej futra była rudawa. Ta cecha jest typowa dla jej rodziny, reszta naszej rasy jest umaszczona całkowicie na rudo.

- Czemu ciągle leżysz? Chodź i się wytłumacz. Miałeś czekać tam na mnie, żebyśmy oboje mogli zostać podróżnikami.

Odwróciłem się i zobaczyłem ją smutną i rozgniewaną.

- Przepraszam, nie dałem rady

- W porządku, w takim razie będziemy żyć w wiosce

- Ty wciąż możesz zostać podróżnikiem, jeśli tylko byś chciała. Lepiej do tego pasujesz niż ja.

- Przysięgam, że czasem jesteś strasznie tępy,

Tępy? Ale przecież to co powiedziałem było prawdą. Czasami jej na prawdę nie rozumiem. Kiedy myślałem o co jej chodziło usłyszałem pukanie do drzwi. Mała dziewczynka weszła przez drzwi, miała czarne uszy i ogon tak jak Susan - to była jej młodsza siostra.

- Sytuacja awaryjna, tatuś kazał po was pójść szybko

Wstałem, a Susan spytała Susie co się dzieje.

- Bestia nadchodzi do wioski.

Czuję jak się spinam, czyżbym musiał walczyć z bestią ponownie? Strach paraliżuje mnie i przestaje myśleć racjonalnie. Co powinienem zrobić?

- Hej, ocknij się. Musimy iść do mojego ojca. Weź swój miecz, czuję, że będzie ci potrzebny

Chwytam mój miecz i wybiegamy z domu, na zewnątrz panuje zupełny chaos, ludzie biegają dookoła i wyglądają jakby się zgubili. Biegniemy do domu wójta, który położony jest w tyle wsi.

Zebrała się tam już spora grupka ludzi, w środku której stał wójt. Podeszliśmy do niego.

-Ojcze, co się dzieje? Jaka bestia nadchodzi?

- Wartownik zauważył ogromną wężową kreaturę, która szybko porusza się w tę stronę. Nie minie dużo czasu aż trafi do wioski. Rode, wiesz coś o tej bestii?

Czy ja wiem? Jak mógłbym nie wiedzieć. Jest to najgroźniejsza istota w tej okolicy, która nie potrafi używać magii. Mówią, że potrzeba przynajmniej trzydzieści doświadczonych podróżników aby ją zabić, oraz wymaga to specjalnej broni, która da radę przebić jego skórę, inne bronie nic mu nie zrobią.

- Tak, znam ją, i mam złe wieści, nasze szanse na zabicie jej są nikłe, a ucieczka jest niemożliwa. Chowanie się także nic nie da, może ona wyczuć żyjące istoty z daleka.

Grupa ludzi wokół mnie zaczęła panikować jeszcze bardziej, niektórzy zaczęli krzyczeć "wszyscy umrzemy".

- Uspokójcie się ludzie, jesteśmy w sytuacji, gdzie panika nam nie pomoże. Jak słyszeliście Roda, szansa na przeżycie jest marna, ale jednak jest. Możemy spróbować to zabić zanim ono zabije nas.

- Przecież powiedziałem, że jest niemalże niemożliwym by zabić tę bestię.
- Niemalże niemożliwy nie znaczy niemożliwy. To nasza jedyna szansa, musimy spróbować. Okej, wszyscy idźcie, przekażcie innym wieści, niech wszyscy się uzbroją czymkolwiek znajdą i wrócą tutaj przygotować się na walkę.

Grupka rozbiegła się szybko i zostaliśmy tylko we troje.

- Paskudny czas do powrotu, nieprawdaż?- powiedział wójt, śmiejąc się.

- Nie chciałbym wrócić do pustej wioski, tak jest o wiele lepiej.

- W sumie masz rację, twój ojciec już wrócił do domu, więc nie musisz się o nich martwić. Pójdę zabrać moje wyposażenie, do zobaczenia później.

- Pójdę po moją siostrę

Zostałem sam, czując nadzwyczajny spokój w sytuacji, w której się znalazłem. Stałem spokojnie w czasie gdy ludzie zbierali się wokół mnie.

Słyszałem, że rozmawiają ze sobą, ale nie mogłem zrozumieć ani jednego słowa.

- Hej, Rode, otrząśnij się z tego!

Poczułem, że ktoś mną trzęsie. Ujrzałem wójta krzyczącego na mnie. Jakim cudem nie zauważyłem, że wrócił?

- Kiedy wróciłeś?

- Przed chwilą, ludzie próbowali się z tobą komunikować, ale stałeś tylko i nie odpowiadałeś.

- Przepraszam, nie zauważyłem

- Ogarnij się, to nie czas na dzienne mary.

Poczułem coś ciepłego i delikatny chwyt na mojej nodze. Spojrzałem w dół i ujrzałem Susie tulącą się do mojej nogi z załzawionymi oczami. Spojrzałem wyżej i ujrzałem Susan za nią. Miała ze sobą widły w prawej ręce. Usłyszałem dźwięk rogu, w który dmuchał wartownik.

- Czas by walczyć o nasze przetrwanie. Oby szczęście wam towarzyszyło.

Po ostatnich słowach wójta wszyscy ucichli i rozpoczęli przygotowania do walki. Usłyszeliśmy dźwięk łamiących się i spadających drzew. Potem ujrzeliśmy górę węża ponad murami wioski, a po paru sekundach przebił się on przez nie, nie zwalniając nawet trochę.

Mogłem tylko stać sparaliżowany i obserwować jak mieszkańcy krzyczą i rzucają się na węża, jednak większość została zjedzona zanim mogli cokolwiek zrobić. Paru z tych, którym udało się go uderzyć, nie dali rady nawet przebić jego skóry zanim zostali zjedzeni.

Wąż pełznął poprzez wioskę, niszcząc i jedząc wszystko na swojej drodze. Później obrócił się on i ruszył w naszą stronę. Po prostu obserwowałem jak wąż kierował się na mnie, nie mogłem nawet myśleć o ruszeniu się czy też walce.

- Hej, głupku

Odwróciłem się by zobaczyć, kto to powiedział
Susan pocałowała mnie w usta, zaskoczyło mnie to tak bardzo, że moje myśli zostały zamglone.

- Kocham cię - powiedziała z uśmiechem na twarzy i odepchnęła mnie.
Upadłem na podłogę i zdążyłem tylko zobaczyć Susan znikającą we wnętrzu węża, który mnie minął

-Susan! - krzyknąłem, zalewając się łzami

Wstałem, chwyciłem mój miecz z ziemi. Nikogo w okół mnie już nie ma, a wąż zwrócił się w moim kierunku. Mogłem wyczuć jego obecność, gdy patrzył na mnie i znów zaczął się ruszać. Przygotowałem się na śmierć i zaczynam biec w stronę węża.

Bestia nadchodzi na mnie z otwartą paszczą, a ja wciąż biegnę w jego stronę. Gdy niemalże się zderzyliśmy, wyskoczyłem w powietrze i pchnąłem mieczem w górę, w podniebienie węża. Czuję jak jego zęby przekłuwają moje ciało oraz jak miecz przebija jego głowę.

Wąż przestał się ruszać, ja także nie byłem w stanie. Ból jest niewyobrażalny, a ja powoli tracę przytomność. Gdy coś mignęło mi w kącie oka, zebrałem całą swoją siłę, by tam spojrzeć.

Ujrzałem Susie wychodzącą zza domu wójta, mój wzrok stał się mglisty, byłem szczęśliwy, że dałem rade kogoś uratować.

*next chapt link*