Brama Melissy Rozdział 12

Rozdział 12 - Przeszłość i teraźniejszość.

Otworzyłam moje oczy i ujrzałam brązowe linie w jasno-brązowym suficie. Wstałam z łóżka. W pokoju stały pochodnie z rzeźbami smoczych głów patrzących w górę, wydawało się jakby zionęły ogniem. Wyglądają ładnie, pomyślałam wychodząc z pokoju.

Wychodząc z pokoju ujrzałam okolicę, wioska znajdowała się pod nami, a my byliśmy w domu położonym na zboczu wzgórza. Usłyszałam głosy po mojej prawej stronie, weszłam do pokoju.

Był on szeroki i miał długi stół mieszczący czternaście osób, Luna siedziała na jego końcu i od razu mnie zauważyła.

- Czekaliśmy na ciebie, usiądź.

Marie i Martin, którzy siedzieli obok Luny spojrzeli w moją stronę i podnieśli ręce. Alice, siedząca obok Marie uśmiechnęła się i przywitała ze mną. Podniosłam swoją rękę w odpowiedzi i usiadłam obok Alice.

Spojrzałam na drugą stronę stołu, gdzie znajdowali się trzej ludzie pokryci łuskami, ze skrzydłami na plecach, patrzący na mnie. Jedno z nich wydaje się kobietą, siedziała po lewej od pozostałych dwóch. Ten, który siedział obok Luny wydawał się znajomy.

Obok niego znajdował się jeden z ciemniejszymi łuskami, niektóre z nich były szarawe, sprawiając, że wydawał się starszy. Ostatnia była kobieta odziana w niebieską suknię. "Jak te skrzydła przez to przeszły?" - myślałam.

- Gdy byłaś nieprzytomna, Melissa, rozmawialiśmy o całej sytuacji, ale najpierw pozwól ich przedstawić. Ten po prawej jest to Ong, syn wodza wioski, obok niego starzec wioski Enngor, ostatni z nich jest magiem wioskowym - wyjaśniła Luna.

- Miło was poznać - powiedziałam uśmiechając się.

- Spotkaliśmy się już wcześniej, ale miło ciebie poznać także - powiedział ten z prawej.

- Jestem wdzięczny za uleczenie naszych ludzi, dziękuję- powiedział starzec

- Dokładnie, bez ciebie nie dalłabym rady uleczyć naszych ludzi, jesteśmy twoimi dłużnikami - powiedział wielki mag.

Poczułam się trochę otumaniona, zupełnie jakbym dopiero się obudziła, czy ona właśnie powiedziała, że nie dałaby rady uleczyć? Nie znaczy to, że też może używać magii leczenia?

- Tak jak zgadłaś Melissa, ona może także leczyć. Myśleliśmy, że nikt poza tobą tego nie potrafi. Jest wiele do wytłumaczenia więc słuchaj - powiedziała Luna zanim zdążyłam o cokolwiek zapytać.

Starzec zaczął mówić.

- Mamy podejrzenia, kto stoi za tymi atakami, jednak muszę wam opowiedzieć historię powstania naszej rasy i jak zajęliśmy kontynent. Osiemset lat temu żył pewien mężczyzna, który zdobył sławę  i fortunę niedaleko królestwa ludzi swoimi dobrymi uczynkami.

Wyruszył w podróż w stronę magicznych miejsc, pamiętajcie, że w tamtych czasach każda rasa była sobie wroga i odbywało się wiele wojen. Podróżował przez ziemię kończąc wojny i zbierając grupę silniejszych jednostek.

Wśród wielu rzeczy, które zrobił, było tworzenie nowych ras, a nasza jest jedną z nich. Pokazało to, że bycie z kimś innej rasy nie jest niemożliwe i załagodziło to delikatnie relacje między nimi. W tym czasie powstawało duże zło i on oraz jego grupa stanęła naprzeciw jemu by je pokonać. Po długiej i ciężkiej walce jego grupa zwyciężyła, ale nie bez ofiar.

-  Czy atakujący jest kimś z sił wielkiego zła albo jego następcą czy coś?

- Nie, posłuchaj do końca- powiedziała Alice.

Starzec kontynuował

- Po tym jak wielkie zło zostało pokonane, przeszedł na emeryturę i używał swojej energii by szerzyć pokój pomiędzy różnymi rasami, tworzył gildie w każdym mieście, aby dać każdemu możliwość zarobienia pieniędzy bez znaczenia, której rasy był, byli też zobowiązani powstrzymać wojny przed rozpoczęciem.

Byli neutralnymi siłami w mieście, które obróciłyby się przeciwko tobie, gdybyś rozpoczął wojnę, a siła każdej gildii była wielka, żadne królestwo nie mogło się jej sprzeciwić, jednak wielu się to nie podobało.

Wrogość pozostała, jednak ci nie mogli nic robić w czasie dnia, chowali się w cieniach, co szybko zniszczyło więzi, które udało mu się stworzyć między rasami.

W tym czasie bohater się zestarzał i umarł ze starości, ale wielu jego wspólników wciąż żyło, gdyż wywodzili się z ras z długimi życiami. Jeden z nich był oburzony tym, że rasy, dla których ryzykował życie, zignorowali jego życzenia o pokój.

 Był on nieumarłym lordem szkieletów, po wielu próbach zmiany ich nastawienie został zwabiony w pułapkę jednak uciekł. Po tym wydarzeniu zmienił się i wymyślił plan, by stworzyć pokój między rasami.

Zaczął zbierać wojska nieumarłych, jednak zanim mógł zacząć wojnę, reszta grupy od starego bohatera przyszła go powstrzymać. Wywiązała się walka, w której myśleli, że on poległ i wrócili do swoich krajów. Jednak ten był w stanie podzielić swoją duszę na trzy części, a ci zabili tylko jedną z nich.

Po czterystu latach, gdy ludzie z jego grupy byli już martwi ze starości, lub zbyt starzy by walczyć czy się ruszać, powstał ze swoją nieumarłą armią, jednak napotkał potomków tej grupy, którzy byli silni, a niektórzy z nich pozyskali ogromne umiejętności dzięki zabijaniu potworów dla gildii. Nieumarła armia została pokonana szybko jednak dokonała pewnych obrażeń.

To było iskrą dla tych, którzy byli wściekli i przeciwni gildiom, a osłabione gildie nie mogły ich powstrzymać. Kontynent znów rozpoczął walki, a gildie nie mogły ich powstrzymać. Byli zbyt słabi, a gdyby wydali zbyt dużo ludzi wgłąb kontynentu ludzie z tych miejsc zaczęliby bunt.

Więc tym, który spowodował te ataki najprawdopodobniej jest lord szkieletów. Musiał zorientować się, że z armią nieumarłych nie zwojuje kontynentu, stworzył więc te potwory.

Wielki mag zaczął mówić.

- Najprawdopodobniej użył potężnej magii, by stworzyć te demony i mógł zrobić to z łatwością, nie będąc zauważonym. Świat musi być w chaosie. Bogini musi dać nam moc, by powstrzymać go i pomóc innym ludziom w nieszczęściu. Wiem, że proszę o wiele, ale możesz dołączyć się do naszych sił i pomóc mi uratować świat?

- Czekaliśmy aż przyjdziesz zanim podejmiemy decyzje.

Było to wiele informacji do przyswojenia na raz, ale skoro ludzie byli w potrzebie, chciałam im pomóc nie zważając na zagrożenie.

- Chciałabym pójść z wami ocalić świat - powiedziałam wstając z miejsca.

- W takim razie zdecydowane, wszyscy z wami pójdziemy.

Moi przyjaciele również wstali, z uśmiechem na twarzy, mimo że sytuacja nie była ciekawa, nie mogłam się powstrzymać przez poczuciem podekscytowania.