Brama Melissy Rozdział 13
Rozdział 13 - przygotowania.
- Cieszę się, że to słyszę, wysłałam już kogoś, aby skontaktował się z naszym przodkiem, jestem pewna, że zechce nam pomóc.
- Przodek? Nie mówisz chyba o smoku, który dał początek waszemu gatunkowi? - spytałam żądna odpowiedzi.
- Tak właśnie. Prędkość naszej podróży byłaby nieporównywalna gdybyśmy po prostu szli, a czas tutaj ma znaczenie, abyśmy uratowali tak wiele ludzi, ile zdołamy.
- Jaki jest nasz plan? - spytała Luna.
- Powinniśmy wyruszyć na północ, rasy na południu są o wiele silniejsze i nie powinny być naruszone przez jego ciemną moc, a nawet jeśli, to poradziliby sobie z tym. Na wschodzie rasy również są silne, jednak nie obronią się przez ciemną mocą, ale nasza siła nie jest wystarczająca by im pomóc. Tak więc musimy udać się na północ i rosnąć w siłę w czasie drogi.
- Powinniście udać się do naszego kowala po nowe wyposażenie, będzie darmowe dla was, bierzcie więc czego chcecie - powiedział Ong.
- Zjemy tutaj obiad, wróćcie więc przez zachodem słońca. Do tego czasu możecie robić co chcecie, wszyscy jesteśmy waszymi dłużnikami, będą więc was dobrze traktować - dodał starzec.
Wstaliśmy od stołu i poszliśmy z powrotem korytarzem, z którego widać miasto, Luna otworzyła drzwi na zewnątrz.
- Prawdopodobnie jest wiele potężnych ludzi, którzy powstrzymają lorda szkieletów, nie martwcie się tym za mocno, wmawiając sobie, że los świata jest w naszych rękach - powiedziała Luna, gdy wychodziliśmy na zewnątrz.
Prawdopodobnie miała rację, mimo że ratowanie świata brzmi dobrze, ocalimy wyłącznie ludzi na naszej drodze, ale to też jest ważne.
- Tak, ale ratowanie ludzi jest ważne, i jestem szczęśliwa, że możemy chociaż tyle zrobić dla nich - powiedziałam.
Kontynuowaliśmy nasz spacer i wkrótce dotarliśmy do wioski.
- Na prawdę potrzebuje zastępstwa za mój miecz i tarczę, wszystko co mam to nóż, który dostałam od Ryana.
- Tak, ja też potrzebuję nową tarczę. Mogę wziąć parę zamienników ostrz Ryana.
- Nie powinniśmy wziąć nowej zbroi? Będziemy dużo walczyć od teraz - powiedziała Alice.
- Tak, powinniśmy zdobyć nową zbroję, nawet jeśli nasze stare nie są zepsute, jeżeli jakość tutaj będzie dobra. Nie wiemy, kiedy następnym razem będziemy mieli taką szansę, a na szali są życia, w tym nasze. To nie czas by być skromnym czy skromnym - powiedziała Luna poważnym tonem patrząc na mnie.
Pewnie, myślałam, że może to będzie za dużo, by wejść tam i prosić o tyle rzeczy, kiedy niektóre z naszych zbroi wciąż są jak nowe, ale Luna miała rację.
- Okej, ale przynajmniej dajmy im nasze stare w razie rekompensaty, nie będziemy ich i tak potrzebować, byłyby zbędnym ekwipunkiem.
- Włócznie są ważne, ale niesienie zbyt dużo rzeczy też jest złym pomysłem na długą podróż.
- Oraz nasza mobilność by się zmniejszyła, gdybyśmy nie mieli czasu pozbyć się pakunków przed walką i by nas spowolniły.
Dotarliśmy do kowala, po tym jak Martin pytał niektórych ludzi o kierunki. Na zewnątrz stało kowadło i piec, a dragonnier uderzał młotem w lśniący kawałek leżący na kowadle. Gdy podeszłam bliżej, osoba spojrzała w górę i przestała pracować.
- Hej, to wy jesteście tymi karłami co nas uratowały?
Głos brzmiał dziewczęco, zdziwiło mnie to, nie sądziłam, że spotkam kobietę kowala w innych rasach.
- Powiedziano nam, że możemy zdobyć ekwipunek tutaj za darmo - powiedziała Luna.
- Jesteśmy dozgonnie wdzięczni za to, mamy też nadzieję, że nie wyrządzi to szkody twojemu biznesowi - powiedziałam szybko po Lunie.
- Tak, bierzcie co chcecie i nie martwcie się tym, dostanę za to rekompensatę. Jedną rzeczą jest fakt, że zbroje zrobione są dla naszych ludzi, będą więc na was za duże. Rozmiar dziecięcy by pasował, ale mają one dziury z tyłu na nasze skrzydła. Mogę zrobić zbroję, która będzie pasować na was idealnie, ale całość zbroi dla was wszystkich jest bez szans, skoro mam tylko jedną noc na zrobienie ich.
- W takim razie zrób płat piersiowy dla Melissy, Ryana i Martina. Reszta z nas poradzi sobie z częściami zbroi dziecięcych. Części na ręce i nogi nie powinny się dużo różnić - zdecydowała Luna.
- Czemu my? - spytałam.
- Bo jesteście na froncie i napotykacie największe zagrożenie, a Ryan został totalnie zniszczony w poprzedniej walce - wytłumaczyła Luna.
- Okej, dobrze.
Otrzymanie specjalnie zaprojektowanej zbroi, kiedy moja stara wciąż jest sprawna wydaje się nie w porządku, ale nie mogę pozwolić sobie, aby zepsuć coś w czasie walki, aby ludzie za mną zostali ranni.
Luna skinęła głową po moich rozmyślaniach i odwróciła się do kowala.
- Masz tu bronie, prawda?
- Tak, jeżeli potrzebujesz czegoś specjalnego mogę stworzyć coś jako dodatek do części broni.
- Zajrzymy do środka i pogadamy później, jak będziemy czegoś potrzebować. Ryan przyjdzie tu później, aby zostać wymierzonym, zrób więc inne części szybciej.
- Dobrze, Melissa, możesz podejść pierwsza?
- Tak.
Gdy to powiedziałam Alice podeszła do kowala i zaczęła szeptać do jej ucha, na koniec kowal spytała Alice, czy jest pewna, a ta skinęła głową.
- Okej, Melissa, chodź, zmierzę cię.
Poszłam za kowalem do środka domu, przeszliśmy przez sklep, gdzie znajdowało się wiele rodzai zbroi i broni. Znajduje się tu parę broni na ścianach, a jeszcze mniej w szklanych pojemnikach.
Poszliśmy za ladę, gdzie znajdowało się przejście do małego pokoju z częściami skór i małym wyposażeniem. Powiedziała mi, abym się nie ruszała i mierzyła mnie kawałkiem włókna.
Chciałam zapytać, o czym rozmawiała z Alice, ale uznałam, że to sekret skoro szeptały.
- Jak stałaś się kowalem? - spytałam jej.
- Mój ojciec nim był, odziedziczyłam to po nim.
- Chciałaś kiedyś robić coś innego?
- Chciałam robić ubrania, ale zawsze oglądałam mojego ojca wyrabiającego bronie i byłoby to marnotrawstwem, gdybym nie stała się kowalem także, ale szyję ubrania w wolnym czasie, nie jest więc tak, że wybrałam tylko jedno. Oczywiście, nie stanę się tak dobrym kowalem jak mój ojciec, ponieważ nie skupiam się tylko na tym, ale wydaje mi się to w porządku.
Wydawała się smutna, gdy to powiedziała, a łza stoczyła jej się z policzka.
- Wszystko w porządku?
- Przepraszam, umarł w ogniu, a ja starałam się być silną dla niego, na prawdę go kochałam i nie mogę się pogodzić ze stratą.
Zaczęła szlochać i osunęła się na kolana. Obróciłam się i przytuliłam ją, jej łuski były ciepłe i gładkie w dotyku. Nie wiedziałam, że ktoś umarł w ogniu. Złapałam ją mocniej, myśląc, że powinnam była leczyć ich szybciej. Zostałyśmy w tej pozycji jeszcze chwilę, potem ta wytarła swoje łzy i wstała.
- Dziękuję ci za to, ale muszę zrobić twoją zbroję, żebyś mogła pójść ratować więcej ludzi. Nie mogę pozwolić sobie na marnowanie twojego czasu.
- Nic nie szkodzi.
- Kowal kontynuowała mierzenie mnie, podczas kiedy ja myślałam, jak przeprosić ją, że nie byłam w stanie ocalić jej ojca, ale to by jej nie pomogło, milczałam więc.
- Cieszę się, że to słyszę, wysłałam już kogoś, aby skontaktował się z naszym przodkiem, jestem pewna, że zechce nam pomóc.
- Przodek? Nie mówisz chyba o smoku, który dał początek waszemu gatunkowi? - spytałam żądna odpowiedzi.
- Tak właśnie. Prędkość naszej podróży byłaby nieporównywalna gdybyśmy po prostu szli, a czas tutaj ma znaczenie, abyśmy uratowali tak wiele ludzi, ile zdołamy.
- Jaki jest nasz plan? - spytała Luna.
- Powinniśmy wyruszyć na północ, rasy na południu są o wiele silniejsze i nie powinny być naruszone przez jego ciemną moc, a nawet jeśli, to poradziliby sobie z tym. Na wschodzie rasy również są silne, jednak nie obronią się przez ciemną mocą, ale nasza siła nie jest wystarczająca by im pomóc. Tak więc musimy udać się na północ i rosnąć w siłę w czasie drogi.
- Powinniście udać się do naszego kowala po nowe wyposażenie, będzie darmowe dla was, bierzcie więc czego chcecie - powiedział Ong.
- Zjemy tutaj obiad, wróćcie więc przez zachodem słońca. Do tego czasu możecie robić co chcecie, wszyscy jesteśmy waszymi dłużnikami, będą więc was dobrze traktować - dodał starzec.
Wstaliśmy od stołu i poszliśmy z powrotem korytarzem, z którego widać miasto, Luna otworzyła drzwi na zewnątrz.
- Prawdopodobnie jest wiele potężnych ludzi, którzy powstrzymają lorda szkieletów, nie martwcie się tym za mocno, wmawiając sobie, że los świata jest w naszych rękach - powiedziała Luna, gdy wychodziliśmy na zewnątrz.
Prawdopodobnie miała rację, mimo że ratowanie świata brzmi dobrze, ocalimy wyłącznie ludzi na naszej drodze, ale to też jest ważne.
- Tak, ale ratowanie ludzi jest ważne, i jestem szczęśliwa, że możemy chociaż tyle zrobić dla nich - powiedziałam.
Kontynuowaliśmy nasz spacer i wkrótce dotarliśmy do wioski.
- Na prawdę potrzebuje zastępstwa za mój miecz i tarczę, wszystko co mam to nóż, który dostałam od Ryana.
- Tak, ja też potrzebuję nową tarczę. Mogę wziąć parę zamienników ostrz Ryana.
- Nie powinniśmy wziąć nowej zbroi? Będziemy dużo walczyć od teraz - powiedziała Alice.
- Tak, powinniśmy zdobyć nową zbroję, nawet jeśli nasze stare nie są zepsute, jeżeli jakość tutaj będzie dobra. Nie wiemy, kiedy następnym razem będziemy mieli taką szansę, a na szali są życia, w tym nasze. To nie czas by być skromnym czy skromnym - powiedziała Luna poważnym tonem patrząc na mnie.
Pewnie, myślałam, że może to będzie za dużo, by wejść tam i prosić o tyle rzeczy, kiedy niektóre z naszych zbroi wciąż są jak nowe, ale Luna miała rację.
- Okej, ale przynajmniej dajmy im nasze stare w razie rekompensaty, nie będziemy ich i tak potrzebować, byłyby zbędnym ekwipunkiem.
- Włócznie są ważne, ale niesienie zbyt dużo rzeczy też jest złym pomysłem na długą podróż.
- Oraz nasza mobilność by się zmniejszyła, gdybyśmy nie mieli czasu pozbyć się pakunków przed walką i by nas spowolniły.
Dotarliśmy do kowala, po tym jak Martin pytał niektórych ludzi o kierunki. Na zewnątrz stało kowadło i piec, a dragonnier uderzał młotem w lśniący kawałek leżący na kowadle. Gdy podeszłam bliżej, osoba spojrzała w górę i przestała pracować.
- Hej, to wy jesteście tymi karłami co nas uratowały?
Głos brzmiał dziewczęco, zdziwiło mnie to, nie sądziłam, że spotkam kobietę kowala w innych rasach.
- Powiedziano nam, że możemy zdobyć ekwipunek tutaj za darmo - powiedziała Luna.
- Jesteśmy dozgonnie wdzięczni za to, mamy też nadzieję, że nie wyrządzi to szkody twojemu biznesowi - powiedziałam szybko po Lunie.
- Tak, bierzcie co chcecie i nie martwcie się tym, dostanę za to rekompensatę. Jedną rzeczą jest fakt, że zbroje zrobione są dla naszych ludzi, będą więc na was za duże. Rozmiar dziecięcy by pasował, ale mają one dziury z tyłu na nasze skrzydła. Mogę zrobić zbroję, która będzie pasować na was idealnie, ale całość zbroi dla was wszystkich jest bez szans, skoro mam tylko jedną noc na zrobienie ich.
- W takim razie zrób płat piersiowy dla Melissy, Ryana i Martina. Reszta z nas poradzi sobie z częściami zbroi dziecięcych. Części na ręce i nogi nie powinny się dużo różnić - zdecydowała Luna.
- Czemu my? - spytałam.
- Bo jesteście na froncie i napotykacie największe zagrożenie, a Ryan został totalnie zniszczony w poprzedniej walce - wytłumaczyła Luna.
- Okej, dobrze.
Otrzymanie specjalnie zaprojektowanej zbroi, kiedy moja stara wciąż jest sprawna wydaje się nie w porządku, ale nie mogę pozwolić sobie, aby zepsuć coś w czasie walki, aby ludzie za mną zostali ranni.
Luna skinęła głową po moich rozmyślaniach i odwróciła się do kowala.
- Masz tu bronie, prawda?
- Tak, jeżeli potrzebujesz czegoś specjalnego mogę stworzyć coś jako dodatek do części broni.
- Zajrzymy do środka i pogadamy później, jak będziemy czegoś potrzebować. Ryan przyjdzie tu później, aby zostać wymierzonym, zrób więc inne części szybciej.
- Dobrze, Melissa, możesz podejść pierwsza?
- Tak.
Gdy to powiedziałam Alice podeszła do kowala i zaczęła szeptać do jej ucha, na koniec kowal spytała Alice, czy jest pewna, a ta skinęła głową.
- Okej, Melissa, chodź, zmierzę cię.
Poszłam za kowalem do środka domu, przeszliśmy przez sklep, gdzie znajdowało się wiele rodzai zbroi i broni. Znajduje się tu parę broni na ścianach, a jeszcze mniej w szklanych pojemnikach.
Poszliśmy za ladę, gdzie znajdowało się przejście do małego pokoju z częściami skór i małym wyposażeniem. Powiedziała mi, abym się nie ruszała i mierzyła mnie kawałkiem włókna.
Chciałam zapytać, o czym rozmawiała z Alice, ale uznałam, że to sekret skoro szeptały.
- Jak stałaś się kowalem? - spytałam jej.
- Mój ojciec nim był, odziedziczyłam to po nim.
- Chciałaś kiedyś robić coś innego?
- Chciałam robić ubrania, ale zawsze oglądałam mojego ojca wyrabiającego bronie i byłoby to marnotrawstwem, gdybym nie stała się kowalem także, ale szyję ubrania w wolnym czasie, nie jest więc tak, że wybrałam tylko jedno. Oczywiście, nie stanę się tak dobrym kowalem jak mój ojciec, ponieważ nie skupiam się tylko na tym, ale wydaje mi się to w porządku.
Wydawała się smutna, gdy to powiedziała, a łza stoczyła jej się z policzka.
- Wszystko w porządku?
- Przepraszam, umarł w ogniu, a ja starałam się być silną dla niego, na prawdę go kochałam i nie mogę się pogodzić ze stratą.
Zaczęła szlochać i osunęła się na kolana. Obróciłam się i przytuliłam ją, jej łuski były ciepłe i gładkie w dotyku. Nie wiedziałam, że ktoś umarł w ogniu. Złapałam ją mocniej, myśląc, że powinnam była leczyć ich szybciej. Zostałyśmy w tej pozycji jeszcze chwilę, potem ta wytarła swoje łzy i wstała.
- Dziękuję ci za to, ale muszę zrobić twoją zbroję, żebyś mogła pójść ratować więcej ludzi. Nie mogę pozwolić sobie na marnowanie twojego czasu.
- Nic nie szkodzi.
- Kowal kontynuowała mierzenie mnie, podczas kiedy ja myślałam, jak przeprosić ją, że nie byłam w stanie ocalić jej ojca, ale to by jej nie pomogło, milczałam więc.
Komentarze
Prześlij komentarz