Brama Melissy Rozdział 14

Rozdział 14 - Niebieski miecz.

Gdy skończyłam być mierzona wróciliśmy do sklepowej części domu, Martin został zawołany do mierzenia, a ja zostałam by poszukać nowej broni i tarczy, aby zastąpić te stare.

Martin, który przeszedł obok mnie miał nową, błyszczącą tarczę. Zastanawiając się, czy inni znaleźli to, czego szukali, zaczęłam przeglądać tarcze i miecze.

Były tu osłony, okrągłe tarcze, ostre tarcze w przeróżnych kształtach i kolorach. Podniosłam zieloną okrągłą tarczę i trzymałam ją w mojej lewej ręce. Była dwa razy cięższa niż moja poprzednia, ale leżała dobrze w dłoni i nawet ją lubiłam.

Po przetestowaniu jeszcze kilku innych zdecydowałam się na ciężką, zieloną  tarczę, wzięłam ją ponownie w moją lewą rękę. Podeszłam teraz do mieczy, spojrzałam na wystawę małego, krótkiego miecza, z bladoniebieską poświatą na stalowym ostrzu.

Stałam tam, patrząc na ostrze i podziwiając jego piękno, miecz był prosty, ale niesamowicie dobrze wykonany. Cienkie, lecz ostre ostrze, oraz to jak głowica była prosta i równie cienka, wszystkie miecz, wytwarzane przez karły były duże i ciężkie, nastawione na wytrzymałość.

- Podoba ci się?

Szybko odwróciłam się w stronę dźwięku i ujrzałam kowala podchodzącą do mnie razem z Martinem.

- Tak, jest tak dobrze zrobiony, różni się bardzo o tych, które znam, jest piękny.

- To jest miecz, który bohater podarował naszemu przodkowi, używał go pewien czas, jednak wkrótce osłabł, więc go oddał. Po przechowywaniu go przez setki lat, nasz przodek zdecydował się go nam podarować, żebyśmy mogli się bronić w razie zagrożenia.

- Nigdy bym nie wzięła czegoś tak cennego.

- To jest najlepszy miecz tutaj, jeżeli ci się podoba, nalegałabym, abyś go wzięła, powinien być używany, a ty go będziesz potrzebować.

- Nie mogę go wziąć.

- Okej, co jeśli byś go pożyczyła? Po podróży zwrócisz go tutaj i będzie on dalej naszym skarbem.

-...

-Ej.

- Dobrze, dobrze, ale zwrócę go dzisiaj, okej?

Kowal skinęła głową z uśmiechem i poszła na zaplecze.

- Jesteś gotowa? Wracajmy do domu więc, inni poszli oglądać wioskę, ale my chyba nie mamy na to czasu.

- Tak, jestem gotowa. Podoba ci się moja tarcza?

Otworzyłam wystawę i wyjęłam z niej miecz ostrożnie moją prawą ręką. Prawie nie poczułam jego ciężaru, a gdy nim ruszałam w powietrzu, wydawało się to płynne dzięki balansowi miecza i ostrości ostrza.

- Co się stało między tobą a kowalem? O wiele dłużej mierzyła ciebie niż mnie.

- Przepraszam, pewnie chciałeś zwiedzić wioskę, rozmawialiśmy, powiedziała mi, że jej ojciec umarł w wypadku.

- Jestem pewny, że zrobiłaś wszystko, żeby ją pocieszyć, zawsze jesteś taka dobra, Melissa. Nie ma problemu, bardziej mnie ucieszyło rozglądanie się po sklepie. Potrzebowałem czasu by wybrać tarczę i tak.

Podniósł swoją tarczę, wyglądała znajomo. Wyszliśmy ze sklepu i skierowaliśmy się w stronę domu.

- Troszkę się rozproszyliśmy, spytam jeszcze raz, jak ci się podoba twoja nowa tarcza?

- O, tak, lubię ją. Jest o wiele cięższa od poprzedniej, ale podoba mi się to i trzyma się dobrze w mojej dłoni.

- Pasuje do twojego charakteru, zawsze starasz się wszystkich obronić przed niebezpieczeństwem.

- Twoja także do ciebie pasuje, to jak próbujesz pójść wszędzie z ludźmi o których się troszczysz, a gdy coś się stanie, zawsze wskakujesz przed nich, by ich ocalić.

- Przesadzasz, nie jestem taki niesamowity.

- Jesteś, i dlatego tak cię szanuję. Nie mam odwagi by  prowadzić ludzi w stronę niebezpieczeństwa, wolałabym zawrócić i zrobić wszystko by ich chronić.

Martin spojrzał w dół i chwycił swoją tarczę i miecz mocniej

- Myślę, że twoja postawa jest o wiele lepsza, ty nie zaciągnęłabyś ludzi w niemożliwą sytuację, tylko by stworzyć własną ścieżkę. Jestem samolubny, chcąc, aby ci, o których się troszczę byli bezpieczni, nawet jeśli to oznacza ograniczenie ich wolności.

Przeszliśmy chwilę w ciszy.

- Nie sądzę, że zostanie w jednym miejscu jest złe, ale skoro masz wszystko tutaj i jesteś bezpieczny... Czy to nie byłoby idealne?

- Tak, ale nie jest to realistyczne. To jest niebezpieczny świat, gdzie nie możesz nikomu zaufać, życie poza zaludnionymi obszarami jest ciężkie z powodu bestii i braku jedzenia. Jest wiele problemów i nie moglibyśmy być z wami, wszyscy mamy swoje marzenia i rzeczy, które chcemy zrobić.

- Nie mógłbyś zostać z dragonnierami?

- Wydaje się to dobrą opcją, ale wciąż jest ryzykowne, wolę z wami podróżować, odkrywać świat i stać się silniejszym.

- Szykuje się niebezpieczna podróż.

- Dopóki jesteśmy razem, możemy ochronić wszystkich.

Martin powiedział to i uśmiechnął się. Odwdzięczyłam się tym samym i powiedziałam, że się z nim zgadzam. Dotarliśmy do domu, Alice stała obok niego.

- Czemu się tak uśmiechacie? Podejrzane.

- Po prostu mieliśmy przyjemną rozmowę - wytłumaczyłam.

- Wiem, niemożliwe by było wasze zbliżenie, jesteście zbyt nieświadomi w tych tematach a Martin jest zakochany w Marie. Dodatkowo, oboje jesteście zbyt czyści by knuć za plecami innych.

- Nie jestem taka nieświadoma w tych rzeczach. Ale powinniśmy się udać na obiad, zanim zaczną przed nami.

Weszliśmy do domu i poszliśmy do pokoju, gdzie znajdował się duży obiadowy stół, wszyscy już siedzieli przy nim. Wiele różnych dań się na nim znajdowało.

Usiedliśmy i zaczęliśmy jeść, jadłam wiele różnych dań, a one wszystkie smakowały niesamowicie. Nigdy nie jadłam tak dobrego jedzenia, kontynuowaliśmy jedzenie i rozmawialiśmy o wszystkim.

Po obiedzie skierowałam się do mojego pokoju, a gdy tylko się położyłam, zasnęłam.