Brama Melissy Rozdział 15

Rozdział 15 - Ujeżdżanie smoka.

Obudziłam się w swoim pokoju i wstałam z łóżka. Obok drzwi ujrzałam nową zbroję leżącą na ziemi. Była czarna, z fioletowymi znamionami, sprawiając, że wyglądała uroczo mimo promieniującego czarnego koloru.

Podeszłam do mojej nowej zbroi i założyłam ją, metal wydawał się wytrzymały i dobrze zrobiony, była miła w dotyku i nie była ani za ciężka ani za lekka.

Wyczułam coś w zbroi i spróbowałam użyć na niej leczącej magii, lecz bez efektu. Powinnam spytać o to kowala, ale jeśli mam zgadywać, to pewnie wykonana była ona z magicznego metalu, dzięki czemu powinna chronić mnie lepiej.

Wyszłam z pokoju i ujrzałam Lunę czekającą na mnie, mimo, iż mówiła, abyśmy brali wszystko, czego potrzebujemy od kowala, sama nie miała żadnego wyposażenia.

- Reszta już jest na zewnątrz, miałam cię niedługo budzić, gdybyś nie wstała. Nasza przewózka niedługo tu będzie, będziemy więc mogli niedługo wyruszyć. Upewnij się, aby podziękować Alice. Użyła swoich rzadkich metali i stworzyła twoją zbroję z pomocą kowala dziś w nocy.

- Głuptas, nie powinna używać ich na mnie. Oddam jej to.

Ruszyłam w stronę drzwi, jednak Luna mnie zatrzymała.

- Po prostu to przyjmij, nie zrobiłaby tego, gdy nie chciała, dodatkowo musisz być bezpieczna. Zresztą wiesz jaka ona jest, nie weźmie tego z powrotem, nieważne jak będziesz się starać.

Westchnęłam, przypominając sobie przeszłość z Alice. Zazwyczaj łatwo jest się z nią obchodzić, jednak z niektórymi rzeczami jest nieugięta.

- Dobrze. Mamy ważne rzeczy przed nami, będę więc mieć ten dług ze sobą.

- Wydoroślałaś.

- Ty jesteś zbyt dorosła.

- Tak się da?

- Tak.

Podeszłam do drzwi i otworzyłam je, na podwórku ujrzałam resztę grupy oraz sporą grupę dragonnierów, razem z potężnym magiem w swojej niebieskiej sukni, miała także dużą różdżkę, na której końcu znajdował się mały niebieski kamień.

Podeszłam do Alice, która wyglądała jakby nie spała całą noc i przytuliłam ją.

- Musisz myśleć o sobie nie o mnie.

- Myślę o sobie, jeżeli jesteś bezpieczna możesz mnie chronić, wtedy ja też będę bezpieczna. Poza tym metale są ciężkie, a ja nie miałam co z nimi zrobić, więc lepiej, że ty ich używasz, niż gdybym ciągnęła je ze sobą cały czas.

Uwolniłam ją z mojego uścisku i odsunęłam się.

- Dziękuję za ten prezent, uwielbiam go - powiedziałam z uśmiechem do Alice.

- Nie ma za co - odpowiedziała uśmiechem.

Przywitałam się z resztą i podeszłam do potężnego maga, stała sama i spoglądała w niebo.

- Dzień dobry, potężny magu. Możemy porozmawiać o naszej leczniczej magii i bogini, o której wspomniałaś wczoraj?

- Porozmawiamy w podróży, Melissa, ona już przybywa.

- Obróciłam się i spojrzałam w niebieskie niebo, ujrzałam parę białych chmur, a słońce właśnie wstawało. W jednej z chmur ujrzałam małą czarną kropkę ruszającą się delikatnie.

W krótkim czasie kropka zaczęła rosnąć, a wkrótce wszyscy spoglądali w niebo, oglądając czerwonego smoka lecącego w naszą stronę z dużą prędkością.

Gdy przyleciał bliżej zwolnił, aby wylądować.

Jego skrzydła wywołały duży podmuch powietrza, gdy zamachnął się nimi, aby zwolnić. Przykucnęłam i schyliłam głowę, żebym nie została zdmuchnięta przez wiatr.

Ziemia zatrzęsła się gdy ten wylądował, ostatni podmuch wiatru minął, spojrzałam więc w górę i ujrzałam wielkiego smoka obok mnie. Jego pazur był na tej samej wysokości co moja głowa, a spoglądając w górę nie widziałam już nieba, gdyż blokował on widok.


Spojrzałam za siebie i ujrzałam dragonnierów przyklękających na jedno kolano. Siła, którą wydziela smok nie pozwala mi poruszyć żadnym mięśniem, więc mogę jedynie patrzeć na jego niesamowity rozmiar.

- Witaj z powrotem, och, wielki przodku, to honor gościć cię tutaj.

Dźwięk czyjegoś głosu zaskoczył mnie, odwróciłam się i ujrzałam potężnego maga stojącego i mówiącego do smoka.

- Tak, zgadza się. Tak, racja. Te karły uratowały nasze życie i chcą pomóc. Tak, mogę.

Smok poruszył się, obniżył swoje ciało i rozłożył jedno skrzydło.

- Dobrze, czas wyruszyć, wszystko macie?

Wzięłam swoje rzeczy od Alice i przytaknęłam.

- Jesteśmy gotowi - poinformowała Luna.

- Podążajcie za mną.

Potężny mag stanął na skrzydle i ruszył w stronę cielska smoka. Luna poszła za nią, ja za Luną. Weszłam na skrzydło, jego twardość mnie zaskoczyła, łatwo się po nim szło.

Szłam ostrożnie za Luną. Wkrótce dotarliśmy do głównego ciała smoka. Jego plecy były szerokie, a w środku znajdował się rząd dużych łuskowych kolców.

Potężny mag weszła za jeden z nich i podniosła swoją rękę.

- Wyczaruję barierę wietrzną wokół czterech kolców, lepiej siedźcie podczas lotu, dwójka z was zmieści się na jednym. Moja bariera zablokuje wiatr, ale wciąż musicie być ostrożni, ponieważ ciało smoka wciąż się porusza, łatwo jest więc spaść.

Usiadłam obok Luny, tuż za potężnym magiem. Kolec wydawał się miękki i nie był śliski, przyjemnie więc się go dotykało. Reszta usiadła za nami, a ja poczułam wietrzny okrąg wokół nas.

- Gotowe - powiedziała potężny mag.

Po tych słowach smok zaczął się ruszać, wzniósł się i machnął skrzydłami. Jednym pchnięciem oderwał się od ziemi i poczułam siłę próbującą pchnąć mnie do tyłu, ale kolec za mną trzyma mnie bezpiecznie w miejscu.

Smok wznosił się, aż nie oddaliliśmy się w niebo, blisko chmur. Widok był niesamowity.

- Czyż nie jest to piękne? - spytałam Luny.

- Jest, nigdy sobie nie wyobrażałam, że świat jest tak wielki, gdy wciąż byłam w domu.

- Boisz się? Poznaliśmy wielu ludzi silniejszych od nas w tak krótkim czasie, a świat jest taki wielki, spotkamy więc jeszcze potężniejsze stworzenia w przyszłości. Teraz zmierzamy na wojnę z lordem szkieletów, który żył wieki i potrafi kontrolować ludzi, by obrócić ich przeciwko własnej rasie.

- Bardziej niż wystraszona jestem podekscytowana. Wydaje się to być nieograniczoną ilością wszystkiego, czego zawsze pragnęłam, szczególnie wiedzy.

- Jest tu też nieograniczona ilość niebezpieczeństwa.

- Podobał mi się czas spędzony tutaj bardziej niż całe życie w domu. Nawet gdybym mogła żyć tam dłużej, nie miałabym z tego tyle radości co tutaj.

- Tak, to jest bardzo dobry czas. Myślę, że jesteśmy podobne. Obie chcemy odkrywać nowe rzeczy.

- Tak, to może być powód, dla którego czasem się nie mogę z tobą zgodzić - bo jesteśmy takie podobne. Rozumiem, gdy ktoś nie zgadza się ze mną bo ma inny pogląd na sytuację, ale z tobą jest zawsze podobnie do mojego.

- Czyli mimo, iż jesteśmy podobne, mimo wszystko jakoś się różnimy, stąd pochodzi nasza niezgoda.

- Mimo wszystko wciąż miło jest mieć przyjaciela z podobnym zdaniem, możemy się zrozumieć trochę lepiej.

- Myślę, że ty i potężny mag dogadałybyście się doskonale.

- Możliwe, wciąż muszę z nią porozmawiać o taktykach walki podczas tego lotu.

Luna wyglądała na zamyśloną, przypomniałam sobie, że miałam porozmawiać z potężnym magiem o wielu rzeczach. Wstałam i podeszłam do kolca, gdzie siedziała.