Rozdział 10 Brama Melissy

Rozdział 10 - Togrolar


Ryan wszedł do domu

- Zająłem się wszystkimi pozostałymi goblinami.

- Powinniśmy zdecydować czy zostać tutaj i odpocząć, czy rozbić się w lesie - powiedziała Luna patrząc na nas.

- Nie czuję się za dobrze w tym miejscu, wolałabym pójść do lasu - powiedziałam wszystkim.

- Tu jest bezpiecznie, mamy dach nad głową, tutaj byłoby lepiej - powiedział przekonywająco Martin.

- Zgadzam się z Martinem, trzymanie warty będzie łatwiejsze tutaj - powiedziała Alice spoglądając na mnie.

- Co z pułapkami goblinów? - spytała cicho Marie.

- Co myślisz Martin? - spytała Luna Martina oglądającego pomieszczenie.

- Myślę, że powinniśmy upewnić się , że ten pokój jest bezpieczny - powiedział rozglądając się.

- Jeżeli zostaniemy tutaj przydałoby się pozbyć ciała goblina, nie możemy tutaj zostać długo z powodu wielu zwłok na zewnątrz, które wkrótce zaczną śmierdzieć. Ale na kilka dni będzie to idealne miejsce by wypocząć więc podobają mi się obie opcje. Czemu masz złe przeczucia co do tego miejsca, Melissa?

- Goblin którego zabiłam umarł w dziwny sposób i zostawił po sobie tylko kryształ. To nie jest normalnie, nieważne jak bardzo jest on anomalią.

- Pokaż mi ten kamień.

Wyjęłam go z mojej kieszeni i podałam Lunie.

- Intrygujące, mogę nad nim poeksperymentować?

- Tak, nie chcę go, jest złowieszczy.

Luna spojrzała szczęśliwa na kryształ i włożyła do kieszeni.

- Ej, wszyscy - powiedział Ryan zza moich pleców.

Odwróciłam się i zobaczyłam fragment podłogi w jego ręce i dziurę w ziemi.

- Tu są wyryte kamienne schody idące w dół, podejrzane, gobliny nie mogły takich zrobić - powiedział Ryan spoglądając w dół.

Podeszliśmy bliżej i zobaczyliśmy schody idące w dół do korytarza, który jest rozświetlony przez kamienie emitujące czerwone światło.

- Zabierzcie swój sprzęt i wejdźcie tam z Martinem na czele, uważajcie, może tam być więcej goblinów.

Wyjęłam swój miecz i podążyłam za nim, skierowaliśmy się w dół po schodach, gdy doszliśmy do korytarza zobaczyłam, że był on dość długi. Po paru chwilach spaceru ujrzeliśmy drzwi na końcu. Podeszliśmy do nich, ujrzeliśmy czarno-fioletowy odcień wychodzący spod drzwi.

Martin otworzył drzwi po cichu i ujrzeliśmy duży pokój z średniej wielkości czarno-fioletową sferą na środku. Rozejrzeliśmy się dookoła, lecz pokój wydawał się pusty.

- Spróbuję rzucić na to magię, uważajcie.

Schowaliśmy się za Martinem, który stał obok Luny i patrzyliśmy jak rzucała kulę ognia. Przeszła ona przez sferę i nic się nie stało.

- Powinniśmy to dotknąć? - spytała Alice.

- Tak - powiedziała Luna ruszając w tego kierunku.

Szliśmy za nią, a ta wyjęła swój nóż i szturchnęła nim sferę. Ta zmieniła się w cienką elipsę i stała się bardziej fioletowa.

- Martin, spróbuj to dotknąć - powiedziała Luna skupiona.

Martin podszedł do elipsy i położył na nią rękę, która się zanurzyła, jednak nie wyszła po drugiej stronie.

- Okej, wyjmij rękę, musimy postanowić co zrobić z tą rzeczą.

- Problem w tym, Luna, że nie mogę wyciągnąć mojej ręki. Mogę iść naprzód bez problemu ale gdy próbuję się wycofać zatrzymuje mnie jakaś siła. Nie mogę się cofnąć nawet o centymetr - powiedział Martin spanikowany.

- Jest możliwość, że po tym jak wejdzie już nie wróci, jeżeli chcemy być razem, musimy wszyscy przez to przejść, zgadzacie się?

Wszyscy skinęliśmy głowami.

- Chwyćcie się kogoś, żebyśmy byli połączeni, tak na wszelki wypadek.

Trzymałam za ręce Lunę i Alice, gdy wchodziliśmy do elipsy. Gdy moja skóra jej dotknęła poczułam ukłucie, a gdy moja ręka się tam zagłębiła poczułam zimne powietrze drugiej strony.

Weszłam na drugą stronę i zobaczyłam ciemne podziemne pomieszczenie, w którym znajdowały się cztery filary po środku, z dużą ilością czarno-fioletowych sfer na krańcach pokoju. W środku znajdowała się największa z nich, obok której stała duża szara statua.

Była ona trzykrotnie większa ode mnie i była przechylona odziana w coś co przypominało szlafrok, jego ręce i twarz były wydrążone. Gdy Ryan przeszedł przez elipsę, ta zaczęła się zmniejszać dopóki nie znikła.

- Kto zaburza mój spokój?

Oczy statuy zaczęły świecić się na czerwono, a sama zaczęła się powoli ruszać

- To ty jesteś odpowiedzialny za tego zmienionego goblina? - spytałam posągu.

- Małe mrówki wdarły się do mojego mieszkania, uciekajcie.

Statua nawet się nie odwróciła w naszą stronę, tylko pomachała w naszą stronę a trzy czarne kule uformowały się i poleciały w naszą stronę.

- Nie dotykajcie ich bo zginiecie! - krzyknęłam.

Luna próbowała uderzyć ich kulą ognia, jednak przeszło to przez nie, kule leciały szybko i były już w połowie drogi do nas. Rzuciłam swój miecz, a gdy uderzył on kule w poprzek, te zwiększyły się znacznie i zniknęły z moim mieczem.

Martin zrozumiał mój pomysł i rzucił swoją tarczę na nie, uderzył dwie z nich, czarny nóż poleciał do ostatniej, tym sposobem wszystkie zniknęły.

Statua nic nie powiedziała, machając w naszą stronę ponownie, sześć czarnych kul poleciało na nas, jednak tym razem miały przejrzysty, czerwony środek i promieniowały złowieszczym światłem.

- Ucieknijmy, nie wydaje mi się, żebyśmy wygrali tę walkę - powiedziała Luna spokojnie i dotknęła sferę obok nas swoim nożem.

Szybko chwyciliśmy się za ręce i ponownie przeszliśmy przez elipsę.