Rozdział 17 Brama Melissy
Rozdział 17 - Opuszczenie Cascany
Podbiegłam do Marie, która otrzymała poważne uderzenie w walce, była na ziemi i kaszlała krwią. Zaczęłam ją leczyć i usłyszałam kogoś biegnącego w moją stronę.
Martin podbiegł do niej i złapał jej dłoń.
- Wszystko w porządku? - spytał i spojrzał na nią z łzami w oczach.
Kontynuowałam leczenie, podczas gdy ona spoglądała na niego uśmiechając się delikatnie z zakrwawionymi ustami.
Zostali w tej pozycji przez cały czas leczenia, a gdy Marie wstała, wiedziałam, że czuje się lepiej. Rany wewnętrzne są ciężkie do ocenienia, kiedy są wyleczone, więc po prostu musiałam poczekać, aż pokażą się znaki, że czuje się lepiej.
- Dziękuję Melissa - powiedziała Marie z uśmiechem.
- Nie ma problemu, cieszę się, że jesteś cała i zdrowa.
- Tutaj może wciąż być więcej ocalałych, powinniśmy stąd wyruszyć - powiedziała potężny mag, ruszając w stronę miasta.
Chodziliśmy dookoła miasta, ostrożnie sprawdzając każdy napotkany dom, zwłoki kociej rasy były wszędzie, na ulicach, w domach, a nawet na dachach.
Było mi niedobrze, ale powstrzymywałam się i koncentrowałam, w razie gdyby kolejny wróg czyhał, byłoby źle gdyby nas złapał z zaskoczenia. Miasto było ciche, a jedyny słyszalnym dźwiękiem były nasze kroki.
Przeszliśmy tak dookoła miasta, nikt nie został przy życiu, przybyliśmy za szybko. Zaczęłam się rozklejać, czułam, że mogłam zwymiotować w każdej chwili, ale nie pozwoliłam sobie na to.
Muszę być silniejsza, aby w przyszłości móc bronić ludzi.
- Nie wygląda na to, aby ktokolwiek był w tym mieście, ale inny wróg może być niedaleko. W pobliżu są mniejsze wioski, powinniśmy je sprawdzić - powiedziała potężny mag.
- Jak to zrobimy? Chodzenie od wioski do wioski zajmie wiele czasu, a nie możemy się rozdzielić, jeżeli ktoś tu jest - spytała Luna.
- Wolisz pójść do innego miasta mając nadzieję, że nie jesteśmy za późno? Nie, to nie jest możliwe. Miałam nadzieję, że ataki nie odbędą się w tym samym czasie, ale to nie jest problem. Powinniśmy szukać niedobitków i eliminować wroga.
Potężny mag mówiła rzeczy szorstkie lecz prawdziwe, ataki już się wydarzyły, a my powinniśmy skupić się na niesieniu pomocy, jeżeli będziemy przemieszczać się z miejsca do miejsca starając się ocalić wszystkich, nie ocalimy nikogo.
- Co jeżeli miasta wciąż się bronią? Mogą walczyć z potworem na równi, ledwo się trzymając, mogą się chować lub uciekać ledwo z życiem. Mamy ich porzucić? Mniejsze wioski są prawdopodobnie w porządku, jako że zabiliśmy potwora. Jeżeli jest tu jeszcze jeden, oni już przegrali. Tu nie ma nic dla nas do roboty, udajmy się do miejsca, gdzie możemy pomóc ludziom - wytłumaczyła Luna.
Nigdy jej nie widziałam tak poważnej, nie mogłam uwierzyć, że prawie straciłam chęci po zaledwie jednej porażce. Chciałam poczuć, że coś osiągnęliśmy, nawet jeśli to było tylko parę ludzi. Jestem na prawdę żałosna, myśląc, że stając się silniejsza wszystko rozwiąże. Z samą siłą nie pomogę nikomu.
- Zgadzam się z Luną - powiedziałam.
Reszta skinęła w stronę potężnego maga.
- Nie zgadzam się, jeżeli jest tu inna bestia, nie mogli jeszcze wszystkich zabić, więc jest duża szansa na ocalenie kogoś, ale w tej sytuacji nie wiemy, które wioski są zagrożone i możemy biegać w kółko bez celu. Twój plan jest lepszy, jeśli chcemy ocalić wielu, ale jest trudny.
- Zróbmy to - powiedział Martin radośnie.
Znów przytaknęliśmy.
- Wracajmy więc do smoka.
- Dokąd się udajemy? - spytałam potężnego maga.
- Do miejsca, które zamieszkują pół sowy pół ludzie, żyją w osobliwy sposób, więc zabicie ich szybko jest rzeczą ciężką.
- Jak to?
- Żyją osobno, mają tylko jedno miejsce do handlu i rozmów, które robi im za miasto, ale nie ma tam budynków, ani tłumów.
- Nie sprawi to, że ciężko będzie im pomóc? - spytał Martin.
- Są mądrzy, gdy spotkamy jednego, ten powiadomi resztę.
Dotarliśmy do smoka i weszliśmy na jej plecy, potężny mag rozmawiała ze smokiem, który wstał i wystartował. Wiele rzeczy się znów wydarzyło, czułam się zmęczona. Widząc smoka podnoszącego się w stronę chmur, moje powieki powoli się zamknęły.
Podbiegłam do Marie, która otrzymała poważne uderzenie w walce, była na ziemi i kaszlała krwią. Zaczęłam ją leczyć i usłyszałam kogoś biegnącego w moją stronę.
Martin podbiegł do niej i złapał jej dłoń.
- Wszystko w porządku? - spytał i spojrzał na nią z łzami w oczach.
Kontynuowałam leczenie, podczas gdy ona spoglądała na niego uśmiechając się delikatnie z zakrwawionymi ustami.
Zostali w tej pozycji przez cały czas leczenia, a gdy Marie wstała, wiedziałam, że czuje się lepiej. Rany wewnętrzne są ciężkie do ocenienia, kiedy są wyleczone, więc po prostu musiałam poczekać, aż pokażą się znaki, że czuje się lepiej.
- Dziękuję Melissa - powiedziała Marie z uśmiechem.
- Nie ma problemu, cieszę się, że jesteś cała i zdrowa.
- Tutaj może wciąż być więcej ocalałych, powinniśmy stąd wyruszyć - powiedziała potężny mag, ruszając w stronę miasta.
Chodziliśmy dookoła miasta, ostrożnie sprawdzając każdy napotkany dom, zwłoki kociej rasy były wszędzie, na ulicach, w domach, a nawet na dachach.
Było mi niedobrze, ale powstrzymywałam się i koncentrowałam, w razie gdyby kolejny wróg czyhał, byłoby źle gdyby nas złapał z zaskoczenia. Miasto było ciche, a jedyny słyszalnym dźwiękiem były nasze kroki.
Przeszliśmy tak dookoła miasta, nikt nie został przy życiu, przybyliśmy za szybko. Zaczęłam się rozklejać, czułam, że mogłam zwymiotować w każdej chwili, ale nie pozwoliłam sobie na to.
Muszę być silniejsza, aby w przyszłości móc bronić ludzi.
- Nie wygląda na to, aby ktokolwiek był w tym mieście, ale inny wróg może być niedaleko. W pobliżu są mniejsze wioski, powinniśmy je sprawdzić - powiedziała potężny mag.
- Jak to zrobimy? Chodzenie od wioski do wioski zajmie wiele czasu, a nie możemy się rozdzielić, jeżeli ktoś tu jest - spytała Luna.
- Wolisz pójść do innego miasta mając nadzieję, że nie jesteśmy za późno? Nie, to nie jest możliwe. Miałam nadzieję, że ataki nie odbędą się w tym samym czasie, ale to nie jest problem. Powinniśmy szukać niedobitków i eliminować wroga.
Potężny mag mówiła rzeczy szorstkie lecz prawdziwe, ataki już się wydarzyły, a my powinniśmy skupić się na niesieniu pomocy, jeżeli będziemy przemieszczać się z miejsca do miejsca starając się ocalić wszystkich, nie ocalimy nikogo.
- Co jeżeli miasta wciąż się bronią? Mogą walczyć z potworem na równi, ledwo się trzymając, mogą się chować lub uciekać ledwo z życiem. Mamy ich porzucić? Mniejsze wioski są prawdopodobnie w porządku, jako że zabiliśmy potwora. Jeżeli jest tu jeszcze jeden, oni już przegrali. Tu nie ma nic dla nas do roboty, udajmy się do miejsca, gdzie możemy pomóc ludziom - wytłumaczyła Luna.
Nigdy jej nie widziałam tak poważnej, nie mogłam uwierzyć, że prawie straciłam chęci po zaledwie jednej porażce. Chciałam poczuć, że coś osiągnęliśmy, nawet jeśli to było tylko parę ludzi. Jestem na prawdę żałosna, myśląc, że stając się silniejsza wszystko rozwiąże. Z samą siłą nie pomogę nikomu.
- Zgadzam się z Luną - powiedziałam.
Reszta skinęła w stronę potężnego maga.
- Nie zgadzam się, jeżeli jest tu inna bestia, nie mogli jeszcze wszystkich zabić, więc jest duża szansa na ocalenie kogoś, ale w tej sytuacji nie wiemy, które wioski są zagrożone i możemy biegać w kółko bez celu. Twój plan jest lepszy, jeśli chcemy ocalić wielu, ale jest trudny.
- Zróbmy to - powiedział Martin radośnie.
Znów przytaknęliśmy.
- Wracajmy więc do smoka.
- Dokąd się udajemy? - spytałam potężnego maga.
- Do miejsca, które zamieszkują pół sowy pół ludzie, żyją w osobliwy sposób, więc zabicie ich szybko jest rzeczą ciężką.
- Jak to?
- Żyją osobno, mają tylko jedno miejsce do handlu i rozmów, które robi im za miasto, ale nie ma tam budynków, ani tłumów.
- Nie sprawi to, że ciężko będzie im pomóc? - spytał Martin.
- Są mądrzy, gdy spotkamy jednego, ten powiadomi resztę.
Dotarliśmy do smoka i weszliśmy na jej plecy, potężny mag rozmawiała ze smokiem, który wstał i wystartował. Wiele rzeczy się znów wydarzyło, czułam się zmęczona. Widząc smoka podnoszącego się w stronę chmur, moje powieki powoli się zamknęły.
Komentarze
Prześlij komentarz