Rozdział 9, Brama Melissy

Rozdział 9 - Wyprawka

Gdy odchodziliśmy spojrzałam za siebie na chatkę, gdzie spędziliśmy krótką chwilę, która wydawała się długa, zdążyłam się przywiązać do tego miejsca.

Było to dobre doświadczenie i tego właśnie pragnęłam, gdy opuszczałam dom. Poczułam się prze szczęśliwa, odwracając się i wyruszając w stronę naszego kolejnego celu.

- Gratulacje, teraz jesteście wystarczająco silni, aby przetrwać w lesie, ale nie spocznijcie na laurach, siła nie zawsze ma znaczenie. Ten ostatni trening nauczy was tego, pójdziecie wybić wioskę goblinów.

- Jakimi kreaturami są gobliny?

- Są małe, zielone i paskudne. Są słabe i głupie, ale używają pułapek i nieczystych metod.

- Więc, powinniśmy uważać, ale łatwo będzie je zabić.

- Nie powiedziałbym tego, ale myślę, że najlepiej będzie jak odkryjecie to sami.

Szliśmy przez las, kierowani przez Alphonse'a, rozmawialiśmy o wszystkim przez co przeszliśmy w czasie treningu, a czas zleciał, aż dotarliśmy do wioski.

Byliśmy na wzgórzu, mogliśmy więc zobaczyć jej wnętrze, mimo że miało drewniane ściany dookoła. W środku znajdowało się parę szałasów, a w centralnej części wioski znajdował się duży, dwupiętrowy, drewniany dom.

- Zanim pójdziecie, pozwólcie powiedzieć mi o anomaliach. W każdej rasie rodzą się one i są trochę inne od reszty. Mogą wzmocnić swoje zmysły, magię, a ich struktura ciała jest inna bądź są one mądrzejsze. Mogą także posiadać wiele cech, które wprawią was w przerażenie. Przykładem tego jesteście wy, Melissa i Luna.

Byłam trochę wstrząśnięta faktem, że jestem anomalią, ale myśląc o tym, że mogę używać magii leczącej, może nie było to tak niesamowite.

- I nie chodzi mi o moc magiczną Melissy czy inteligencję Luny.

Och.

- Ich zużycie many jest inne, mogą używać duże jej ilości w miejscu, gdzie jest ona znikoma. Sprawia to, że jesteście anomalią.

- Ale Cyril używał o wiele więcej magii niż my.

- Cyril też nie jest normalny, powinniście już to zauważyć do tej pory. Próbuję przez to powiedzieć, że jest za tym wszystkim ukryty powód, dla którego to robicie. Gobliny są zręczne, ale nie są zbyt mądre i nie grupują się, ponieważ zaczęły by walczyć przeciwko sobie nawzajem.

- Więc znajduje się tutaj anomalia, która prowadzi gobliny?

- Tak, zostawiona sama sobie może stać się dużym problemem dla ludzi i pół-bestii, które mają swoje zabudowania z okolicy.

- Dlaczego? Nie powinny one być słabe? Nawet, jeżeli mają lidera nie powinny być zbyt silne - spytałam zagubiona.

- Ich rasa rozmnaża się szybko, a gdy łączą się z innymi rasami, rodzą się zawsze gobliny. Dzieci również szybko rosną, aby mogły rozmnażać się jak najszybciej tworząc armię. Mniejsze wioski nie mogą się obronić przeciwko nim i stworzyłyby ich jeszcze więcej. W najgorszym wypadku, zawojowałyby całą okolicą ubogą w manę.

- Okropne.

- Zazwyczaj są wybijane, gdy się je znajdzie, nie ma więc niebezpieczeństwa, ale tym razem są one w lesie, daleko od czegokolwiek, nie są one więc zauważone, dopóki nie zwiększą swojej liczby i nie zniszczą wielu mniejszych wiosk, zanim dotarłaby do nich armia.

- Ale my zabijemy ich wszystkich i nie będzie niebezpieczeństwa?

- Z tej grupy przynajmniej, dodatkowo istnieje wiele różnych bestii, które są niebezpieczeństwem dla ludzi. Poznacie je, gdy opuścicie ten las. Mówię wam, że ten las jest łatwiutki w porównaniu do reszty świata.

Patrzyłam jak zielone rzeczy ruszają się w środku małej wioski, niektóre stały na warcie na ścianach, ale nie wyglądało jakby wykonywały swoją pracę z dbałością.

- Jakie rodzaje pułapek mają? - spytała Luna.

- Zazwyczaj ich robota jest dosyć zła i powinniście być w stanie zauważyć, gdzie znajdują się pułapki, ale nie wiadomo jak to będzie z anomalią. Tutaj się z wami pożegnam, powodzenia wam. Dobrze się z wami bawiłem, jestem wdzięczny, że mogłem zaoferować trochę pomocy. My także niedługo wyruszymy w podróż, nie znajdziecie więc nas już tutaj, ale może spotkamy się podczas podróży.

- Dziękujemy za wszystko. Nie mogę nawet opisać, jak bardzo nam pomogłeś. Dobrej podróży, do widzenia - powiedziałam, czując wzbierające się emocje.

Reszta grupy także zaczęła się żegnać z Alphonsem, a ja odczułam zmianę atmosfery, która powiedziała mi, że Alphonse nas opuścił.

- Wybijmy te robactwo szybko, żebyśmy mogli wypocząć pierwszy raz od wieków - powiedział Martin pełen energii.

- Mam plan na to, ale musielibyśmy się rozdzielić. Pasuje wam to?

Skinęliśmy w zgodzie, a Luna zaczęła objaśniać swój plan.

- Ja, Martin i Marie pójdziemy od frontu i przyjmiemy ich uwagę na siebie, ja użyję swojej magii by je zabić. Martin i Marie będą mnie osłaniać przed każdym, kogo nie zabiję. Melissa, Alice i Ryan pójdą od tyłu, aby zabić anomalie, Ryan zabije potajemnie tych, którzy zostali, abyście nie zostali zauważeni. Jeżeli anomalie będą za ciężkie do pokonania, kupcie trochę czasu, abyśmy mogli wam pomóc. Jeżeli nie dacie rady, ucieknijcie i dołączcie do nas.

- Będziemy w pozycji za pięć minut, możesz potem zacząć - powiedział Ryan, który pojawił się znikąd.

Luna skinęła, a Ryan zaczął cicho biec z lewo, karząc nam biec za sobą. Alice i ja ruszyliśmy za nim tak cicho jak potrafiliśmy, napotkaliśmy kilka patrolujących goblinów, ale Ryan się ich szybko pozbył.

Gdy dotarliśmy na tył wioski usłyszeliśmy eksplozje i krzyk goblinów, większość patrolów uciekło by pomóc reszcie w walce, jednak parę z nich zostało.

- Zajmę się goblinami, więc gdy zobaczycie, że zniknęły, możecie wejść. Będę w pobliżu, jeżeli coś się stanie pomogę wam.

Kiwnęłam głową, a Ryan zaczął biec w stronę wioski. Użył drzew, cieni, a miejsca, w których mogli go zobaczyć, ominął gdy nie patrzyli. Wszedł do wioski i zniknął.

Wkrótce gobliny patrolujące zniknęły, a my zaczęliśmy biec w stronę wioski, wspięliśmy się przez ścianę i zobaczyłam chaos, który dział się w środku, po drugiej stronie wioski.
Grupy goblinów były blisko brany, starając się wydostać, oraz widać było eksplozje, które sprawiały, że części ciał goblinów latały dookoła.

Skupiłam się na moim zadaniu i uważałam na pułapki, podczas gdy biegliśmy w stronę domu pośrodku wioski. Było tu parę zwłok goblinów, jednak nie zwróciłam na to uwagi i biegłam, dopóki nie dotarliśmy do budynku.

Otworzyłam drzwi i ujrzałam wielkiego czarnego goblina, zakładającego czarną zbroję. Chwycił metalowy topów ze ściany i odwrócił się w naszą stronę.

- Przyjmij jedno uderzenie na swoją tarczę, ja uderzę jego nieuzbrojoną głowę - wyszeptała Alice szybko.

- Pobiegliśmy na niego, a ten podniósł swój topór i uderzył nim. Przyjęłam uderzenie na tarczę, a siła uderzenia powaliła mnie na kolana, ledwo przetrzymałam uderzenie. Przytrzymałam swoją tarczę w górze i usłyszałam dźwięk rozpryskiwania się, następnie widzę kawałki i krew płynącą na moje boki. Wstałam i potrząsnęłam swoją tarczą, aby oczyścić ją z tych rzeczy, które na niej były.

- Alice, twoja tarcza - powiedziała Alice z szeroko otwartymi oczyma.

Odwróciłam tarczę w moją stronę i ujrzałam w niej pęknięcie. Patrzyłam na to zdziwiona, ponieważ tarcza ta była bardzo wytrzymała, a została naruszona tak łatwo przez czarnego goblina.

- Był silny.

-Dobrze, że daliśmy mu szybko radę, gdybyśmy zostali uderzeni przez niego chociaż raz, umarlibyśmy.

- Tu są schody prowadzące na górę - powiedziała Alice, wskazując tył pokoju.

Poszliśmy ostrożnie w ich stronę. Alice szła przede mną, gdy stanęła na trzecim stopniu wydał on dziwny dźwięk, kolec wskoczył ze ściany i przebiły jej bok. Krzyknęła z bólu, a krew polała się z rany. Ucięłam kolec i złapałam Alice płaczącą z bólu.

Wyciągnęłam kolec i leczyłam jej ranę, tak szybko jak potrafiłam. Zaczęła się ona zamykać, ale wewnętrzne szkody pozostały. Wyjęłam jeden z pozostałych eliksirów, które dostałam od Cyrila i kazałam jej wypić.

Położyłam ją na ziemię i ruszyłam w górę z tarczą w gotowości, by zablokować kolejny kolec, jednak dotarłam do góry bezproblemowo. Pomieszczenie było ciemne, jednak trochę światła dochodziło od strony goblina, który siedział na krześle i patrzył na mnie.

Był on czarny, jak poprzedni, jednak był o wiele mniejszy od normalnego goblina, pokryty był dziwnymi liniami, które wytwarzały czerwone światło.

Goblin wstał i chwycił dużą drewnianą różdżkę, która opierała się na ścianie. Atmosfera się zmieniła, a ja pomyślałam "co jeżeli on umie korzystać z magii?". Przygotowałam się na walkę z nim, wyjmując miecz w pochwy.

Goblin uformował czarną kulę, która zaczęła zmierzać w moim kierunku powolnie, jednak miałam bardzo złe przeczucie w związku z tym, raczej nie powinnam blokować tego moją tarczą, czy unikać.

Myślałam pospiesznie i zdecydowałam rzucić moją tarczę w stronę kuli, a gdy te się zderzyły, czarna kula urosła pięciokrotnie i pochłonęła tarczę, potem zniknęło razem z moją tarczą.

Normalnie, stałabym tam z moimi ustami otwartymi z zaskoczenia, jednak trening, który odbyłam, sprawił, że ruszyłam się zanim pomyślałam. Pobiegłam w stronę zdenerwowanego goblina i przecięłam go w pół przez różdżkę.

Czerwone światło, wydobywające się z rany zwłok goblina mnie oślepiło, a w jego miejscu został mały czerwony kamień na podłodze. Patrzyłam na niego zdumiona i zdecydowałam się uderzyć go swoim mieczem. Jego powłoka była twarda i okrągła.

Zgięłam się i chwyciłam kamień rękoma. Był on ciepły i wyjątkowo lekki, włożyłam go do kieszeni i wróciłam do Alice.

Siedziała ona i wyglądała o wiele lepiej.

- Co się stało? Gdzie twoja tarcza?

- Był tam dziwny goblin używający magii, która wchłonęła moją tarczę. Zabiłam go.

- Te anomalie są wyjątkowo niebezpieczne.

- Dzięki - powiedziałam z gorzkim uśmiechem.

- Miałam na myśli bestie, wiesz o tym.

- Tak, wiem - powiedziałam uśmiechając się.


Dźwięki na zewnątrz ucichły, a reszta przyszła do domu.

- Co się stało z twoją tarczą, Melissa? - spytał Martin natychmiast.

- Nie ma - powiedziałam smutno.

Tarczę dał mi mój ojciec, a tak szybko ją straciłam. Czułam się, jakbym go zawiodła.

- Wychodzi na to, że będę musiał wszystkich sam chronić - powiedział Martin ze szczęśliwym wyrazem twarzy.